پروتکل درمان ترشحات غیر طبیعی واژینال در پزشکی ایرانی و پزشکی رایج
نویسندگان
1 دانشجوی تحصیلات تکمیلی، گروه طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 دانشجوی تحصیلات تکمیلی، گروه طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 دانشجوی تحصیلات تکمیلی، گروه طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 دانشجوی تحصیلات تکمیلی، گروه طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
5 استادیار گروه طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
6 استادیار گروه طب سنتی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.
7 دانشجوی تحصیلات تکمیلی، گروه طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
8 دانشجوی تحصیلات تکمیلی، گروه طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2016.7929چکیده
مقدمه: ترشحات زیاد واژن از شایعترین شکایات مراجعین به درمانگاههای تخصصی زنان است. این علامت، برحسب علت ایجادکننده به روشهای مختلف درمان میشود. اما در مواردی مقاومت به درمان و یا بازگشت علائم مشاهده میشود. در پزشکی ایرانی، با دیدگاهی جامع نگر به این بیماری و درمان آن پرداخته شده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی مقایسهای روشهای درمانی ترشحات زیاد واژن از دیدگاه پزشکی ایرانی و رایج انجام شد. روش کار: مطالب مربوط به مبحث ترشحات واژن از منابع مختلف پزشکی ایرانی جمعآوری و سپس طی جلسات متعدد مباحثه، بازخوانیهای مکرر متون و مشورت با اساتید صاحبنظر، جمعبندی و تدوین شد. روشهای درمانی مطرح در کتابها و مقالات پزشکی رایج نیز مورد بررسی قرار گرفت و در نهایت، پروتکل ادغام یافته درمان ترشحات رحمی پیشنهاد و ارائه شد. یافتهها: از دیدگاه پزشکی ایرانی در درمان سیلان رحم، سه مرحله پاکسازی بدن، پاکسازی رحم و تقویت رحم توصیه شده است که به نظر میرسد توجه به این مراحل در پزشکی رایج، برای درمان لکورههای غیرعفونی یا عفونی راجعه و مقاوم به درمان مؤثر باشد. نتیجهگیری: با در نظر گرفتن فرضیات پزشکی ایرانی و تجربیات محدود درمانگاهی روی تعداد کمی از بیماران با ترشحات رحمی، به نظر میرسد انجام روند درمانی پیشنهادی، در افزایش میزان پاسخدهی به درمان، کاهش مقاومت به درمان و کاهش موارد بازگشت بیماری مؤثر باشد. لذا اجرای مطالعات بالینی بیشتر برای اثبات این فرضیه و تأیید اثربخشی پیشنهاد میشود.
