وضعیت بکارگیری روشهای مختلف درمان علائم یائسگی و برخی از عوامل مرتبط با آن، گناباد- 1395
نویسندگان
1 استادیار گروه زنان و مامایی، مرکز تحقیقات سلامت زنان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
2 دانشجوی دکترای تخصصی بهداشت باروری، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
3 استاد گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2016.7796چکیده
مقدمه: یکی از مهمترین چالشهای زنان در دوران یائسگی، علائم آزاردهنده یائسگی و تصمیمگیری در مورد روشهای درمان آن است. با توجه به افزایش روز افزون تعداد زنان یائسه، بررسی علائم و روشهای درمانی آن بسیار ارزشمند میباشد، لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی روشهای مختلف درمان علائم یائسگی و عوامل مرتبط با آن انجام شد. روشکار: این مطالعه مقطعی در سال 1395 بر روی460 زن در سنین گذار به یائسگی که حداقل یکی از علائم یائسگی را داشتند در شهر گناباد انجام شد. افراد با استفاده از روش نمونهگیری طبقهای وارد مطالعه شده و پرسشنامه مشخصات فردی و وضعیت درمان علائم یائسگی را تکمیل کردند. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS (نسخه 16) و آزمونهای آنالیز واریانس و کای اسکوئر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنیدار در نظر گرفته شد. یافتهها: 229 نفر (7/51%) از مشارکتکنندگان اقدام به درمان علائم یائسگی کرده بودند که از بین روشهای درمانی استفاده شده، هورمون درمانی جایگزینی (5/59%) بیشترین و طب سوزنی (9/2%) کمترین فراوانی را داشتند. روشهای یوگا، طب فشاری و رفلکسولوژی در هیچ موردی استفاده نشده بود. متخصص زنان (5/59%) بیشترین و کارشناس مامایی (3/3%) کمترین مشارکت را در درمان داشتند. بین روش درمانی با تحصیلات، بیماریهای مزمن و منبع کسب اطلاعات در مورد یائسگی ارتباط معنیداری وجود نداشت (05/0<p). نتیجهگیری: بیشترین روش مورد استفاده جهت درمان علائم یائسگی هورمون درمانی جایگزینی بود و روشهای طب مکمل و جایگزین کمتر مورد استفاده قرار گرفته بودند.