فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر نوکلئوتید در جیره غذایی روی برخی شاخص‌های رشد و قابلیت هضم ظاهری تاسماهی استرلیاد ( Acipenser ruthenus ) پرورشی طراحی و اجرا شد. بدین‌منظور ماهیان با میانگین وزن 1/23±95/33گرم و طول کل 0/51±30/00سانتی متر به‌صورت تصادفی در 5 تیمار با 3 تکرار تقسیم شدند، به‌طوری که 12 ماهی به‌صورت تصادفی در هر تانک 500 لیتری توزیع گردید. ماهیان در هر تیمار با جیره حاوی مکمل نوکلئوتید با مقادیر صفر، 1/5، 2/5، 3/5 و 5/0 گرم نوکلئوتید در کیلوگرم غذا برای 10 هفته تغذیه شدند. نتایج نشان داد درصد افزایش وزن ماهیان در تیمارهای 2/5، 3/5 و 5/0 گرم نوکلئوتید بر کیلوگرم جیره غذایی نسبت به تیمار شاهد افزایش معنی‎داری داشته (0.05> P ) و با 2/08±119/07درصد افزایش به بالاترین میزان خود در تیمار 5/0 گرم در کیلوگرم نوکلئوتید رسید (0.05> P ). با این وجود، اختلاف معنی ‏داری در مقدار این فراسنجه در ماهیان تغذیه نموده با جیره­ حاوی 3/5 گرم بر کیلوگرم نوکلئوتید مشاهده نشد (0.05 <P ). طول کل نیز در ماهیان تغذیه شده با 5/0 گرم بر کیلوگرم نوکلئوتید (0/5±25/5 درصد) افزایش معنی‎داری نسبت به تیمار شاهد (0/73±17/76 درصد) داشت (0.05> P ) هرچند که اختلاف معنی‎داری با ماهیان تغذیه نموده با غذای حاوی 3/5 گرم بر کیلوگرم نوکلئوتید نشان نداد (0.05 <P ). بیشترین قابلیت هضم ظاهری ماده خشک جیره به میزان 0/47±80/32 درصد در ماهیان تغذیه شده با جیره حاوی 5/0 گرم بر کیلوگرم نوکلئوتید و کمترین قابلیت هضم ظاهری ماده خشک نیز به میزان 0/045±73/24 درصد در ماهیان تغذیه نموده با جیره پایه ثبت گردید (0.05 >P ). همچنین بیشترین مقدار قابلیت هضم ظاهری پروتئین جیره به میزان 0/24±90/94 درصد متعلق ماهیان تغذیه شده با جیره حاوی 5/0 گرم نوکلئوتید بر کیلوگرم جیره غذایی به‌دست آمد که اختلاف معنی‌داری با مقدار این فراسنجه در ماهیانی داشت که از جیره غذایی حاوی مقادیر کمتر از 2/5 گرم بر کیلوگرم نوکلوئوتید تغذیه نموده بودند (0.05 >P ). از لحاظ آماری اختلاف معنی‏دار در قابلیت هضم چربی بین تیمارهای آزمایشی مشاهده نشد (0.05 <P ). به‌طور کلی یافته­ های پژوهش حاضر نشان داد افزودن 3/5 گرم بر کیلوگرم نوکلئوتید در جیره غذایی ماهی استرلیاد می‌تواند بر افزایش رشد و قابلیت هضم ظاهری مواد غذایی تأثیر معنی­ دار بگذارد.