ارزیابی تابآوری زیرساختهای شبکۀ آب شهری در برابر زلزله (مطالعۀ موردی: منطقۀ 2 تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان
2 استادیار گروه مهندسی نقشهبرداری و جی.آی.اس، دانشگاه اصفهان
3 دانشیار گروه شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان
doi
چکیده
توسعۀ شهرها در نواحیای با خطرپذیری بالا و وقوع زلزلههای مخرب در سالهای اخیر، نشاندهنده ضرورت برنامهریزی پیش از وقوع بحران است. برایناساس تابآوری زیرساختهای شهری، بهویژه سیستم آبرسانی اهمیت بسیاری در مدیریت بحران زلزله دارد. پژوهش کاربردی و توصیفی-تحلیلی حاضر، با هدف ارزیابی میزان آسیبپذیری زیرساختهای خطوط آبرسانی در برابر زلزله، افزایش تابآوری این سیستم در منطقۀ 2 شهر تهران و ارائۀ راهکارهای کاهش آسیبپذیری انجام شده است. با توجه به خطرپذیری بالای این شهر در برابر زلزله و موقعیت عبور خطوط لولۀ اصلی از منطقۀ 2، این منطقه بهعنوان نمونۀ موردی برای بررسی خطوط آبرسانی انتخاب شد. با استفاده از روشهای تحلیل احتمال حرکت لرزهای، پارامترهای حرکت لرزهای براساس گسل شمال تهران بهدست آمد. سپس با توجه به شاخص حداقل آب مورد نیاز جامعه، مقولۀ آبرسانی اضطراری مدنظر قرار گرفت و راهکارهای افزایش تابآوری ارائه شد. با توجه به نتایج پژوهش، کمینۀ نرخ تعمیرات بر کیلومتر 06/0 و بیشینۀ آن 44/0 است؛ بنابراین، احتمال شکست خطوط و نشت آنها در محلههای شمالی منطقۀ 2 در رتبههای زیاد و خیلی زیاد و در محلههای جنوبی در رتبة متوسط به پایین قرار دارد. براساس نتایج تحلیل خسارت، در 43 نقطه شکست کامل خطوط و در 175 نقطه نشت قابلمشاهده است. در پایان، با درنظرگرفتن آسیبپذیری خطوط، خطر لرزهخیزی و شاخصهای آبرسانی اضطراری، راهکارهای افزایش تابآوری ارائه شده است.