تبیین تجارب زیستی مادران از سازگاری با مرگ پریناتال: یک مطالعه کیفی
نویسندگان
1 استادیار گروه مامایی، مرکز تحقیقات چاقی مادر و کودک، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران.
2 دانشیار گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه پرستاری، مرکز مطالعات توسعه آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران.
4 استادیار گروه بهداشت باروری و مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
5 کارشناس ارشد مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2016.7633چکیده
مقدمه: مرگ پریناتال یکی از حوادث استرسزا با اثرات زیان بخش زیان بخش روانی در زندگی مادران است که کیفیت زندگی آنان را تحت تأثیر قرار میدهد. مطالعه حاضر با هدف شناخت عمیق تجربه زیستی مادران از مرگ پریناتال انجام شد. روشکار: این مطالعه کیفی در سال1391 در شهر ارومیه انجام شد. نمونهگیری به صورت هدفمند بوده و 14 مادر با سابقه تجربه مرگ پریناتال مورد مصاحبه قرار گرفتند. برای تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل مقایسهای مداوم استفاده شد. یافتهها: تجربه سازگاری مادران با مرگ پریناتال و عوامل مرتبط با آن در 24 طبقه به دست آمد که از این طبقات 4 درونمایه شامل: نیاز به درک شدن، فراموشی، خود توجیه سازی و امیدوار بودن به تولد بچه سالم درآینده آشکار شد. نتیجهگیری: مطابق نتایج مطالعه حاضر مادران در مواجهه با مرگ پری ناتال با توجیه خود سعی در فراموش کردن آن میکنند تا در نهایت امیدوار به بارداری آینده باشند و در پیمودن این فرایند نیاز به درکشدن دارند. ارائه خدمات تسکینی و حمایتی توسط سیستم های مرتبط طی شدن این فرآیند را تسهیل میکند.
