بررسی نقش تکنولوژی سبز بر ضریب ظرفیت بار (LCF)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علوم اقتصادی، دانشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد علوم اقتصادی، دانشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
3 استاد گروه اقتصاد، دانشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22034/jrenew.2025.225994چکیده
امروزه اغلب کشورهای جهان در پی کاهش بار زیستمحیطی هستند، زیرا تغییرات آبوهوایی به سطحی رسیده که تهدید جدی برای بشریت محسوب میشود. در این زمینه، ضریب ظرفیت بار (LCF) امکان ارزیابی جامع پایداری محیطی را با در نظر گرفتن ظرفیت زیستی و ردپای اکولوژیکی فراهم میکند؛ اما مطالعات کمی به نقش تکنولوژیهای سبز بر (LCF) اشاره کردهاند. بدین ترتیب، پژوهش حاضر به دنبال بررسی اثر تکنولوژیهای سبز بر ضریب ظرفیت بار در کشورهای گروه 7 (G7) در بازه زمانی سالیانه 2000 الی 2020، با کمک رگرسیون پانل کوانتایل (QR) است. نتایج تجربی حاصله مؤید آن است که تکنولوژی سبز (LNGT) به جز دهک اول و پنجم، در بقیه دهکها دارای اثری مثبت بر لگاریتم ضریب ظرفیت بار (LCF) است و فقط دهک نهم دارای معنیداری آماری است. تولید ناخالص داخلی (LNGDP) در همه دهکها دارای اثری مثبت بر لگاریتم (LCF) است و از دهک اول تا ششم دارای معنیداری آماری است. همچنین، مصرف سرانه انرژیهای تجدیدپذیر (LNREN) در همه دهکها دارای اثری مثبت و معنادار بر لگاریتم (LCF) است. در انتها نیز، رانت منابع طبیعی (LNNRP) در همه دهکها دارای اثری مثبت بر لگاریتم (LCF) است و به جز دهک اول بقیه دهکها دارای معنیداری آماری هستند. بدین ترتیب، فرضیه این پژوهش مبنی بر تأثیر مثبت و معنادار (LNGT) بر (LCF) در کشورهای (G7) تأیید میشود. همچنین، این پژوهش توصیههای سیاسی سودمندی را برای دستیابی به توسعه عادلانه و پایدار ارائه نموده که میتواند برای کشور ایران، راهبردهای مفیدی را ارائه نماید.