تأملی پدیدارشناختی درباره نسبت طبیعتگردی و تخریب محیط زیست: با تأکید بر اندیشههای فلسفی هایدگر
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22080/jtpd.2019.2266چکیده
هدف پژوهش حاضر، تحلیل فلسفی اثرات تخریبی طبیعتگردی بر محیط زیست است. رویکرد مورد مطالعه پدیدارشناختی با تأکید بر آراء هایدگر است. جامعه آماری تحقیق منابع دست اول و دومی است که دسترسی به آنها میسر بوده و شیوه تحلیل نیز توصف پدیدارشناختی موضوع تحقیق است. یافته های پژوهش نشان میدهد که اثرات تخریبی گردشگری به نوع تلقی و نگاه گردشگران به طبیعت بازمی گردد و نوع نگاه گردشگر به طبیعت با نوع بودن او به عنوان انسان مرتبط است. چنین به نظر میرسد که در حال حاضر به علت غلبه نگاه تکنیکی، اقتصادی و سوداگرانه بر صنعت طبیعت گردی، نوع نگاه مناسب، دچار تخریب شده و در نتیجه ارتباط عمیق میان انسان و طبیعت با بحران مواجه گشته است. تحلیل پدیدارشناختی هایدگر امکان فهم چنین رویدادی را برای ما فراهم می سازد. با این همه هایدگر راه برونرفت از این بحران را نیز نشان میدهد. به نظر او در برابر نگرش ابزاری و بهره کشانه، رواج نگرش هنری به طبیعت میتواند جایگزینی مناسب قلمداد شود.