بررسی تأثیر ایجاد پارکلت بر پیادهمداری شهروندان (مطالعۀ موردی: خیابان ولیعصر شهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران
2 کارشناس ارشد برنامهریزی منطقهای، دانشگاه شهید بهشتی
3 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jhgr.2017.141474.1007155چکیده
پیادهروی قدیمیترین و طبیعیترین شکل حرکت در شهر است که انسان میتواند بهکمک آن با محیط اطراف خود ارتباط برقرار کند و تعاملات اجتماعی را شکل دهد. نتیجۀ آن نیز نشاط و سرزندگی اجتماعی در شهرهاست؛ از اینرو توجه به راهبردهایی برای ترویج این مقوله امری ضروری بهشمار میآید. هدف پژوهش توصیفی-تحلیلی و پیمایشی حاضر، بررسی تأثیر راهبرد نوین پارکلت بر پیادهمداری شهروندان است؛ پارکهایی با مقیاس کوچک که در امتداد لبۀ خیابان ساخته میشوند. دادههای مورد نظر با استفاده از ابزار پرسشنامۀ محققساخته بهمنظور کسب نظر شهروندان جمعآوریو برای تحلیل آنها از نرمافزار آماری SPSS21 استفاده شد. جامعۀ آماری پژوهش شهروندانی هستند که به محدودۀ مورد مطالعه (خیابان ولیعصر) مراجعه کردهاند. حجم نمونه نیز با توجه به مقادیر استاندارد تعریفشده براساس منابع مختلف 225 نفر است. نتایج پژوهش نشان میدهد میان ساخت پارکلت و پیادهمداری شهروندان رابطهای مستقیم وجود دارد. همچنین تأثیر گسترش ایجاد فضای عمومی در شهر، ترویج همزیستی در خیابان، ایجاد مکانی برای نشستن و تقویت فرایندهای مشارکتی، بر ترویج پیادهمداری در خیابان ولیعصر (عج) مثبت و معنادار هستند.
