فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در پژوهش حاضر از 30 رأس گوساله تازه متولد شده با میانگین وزن 98/0 ± 55/42 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 5 تیمار و 6 تکرار به مدت 42 روز استفاده شد. مخمرها با شیر مخلوط و به گوساله‏ها خورانده شد. جیره‏های آزمایشی به ترتیب 1- جیره شاهد (بدون مخمر)، 2-  5/2 گرم مخمر زنده، 3- 5 گرم مخمر زنده، 4- 5/2 گرم مخمر غیرزنده و 5- جیره حاوی 5 گرم مخمر غیرزنده ساکرومایسس سرویسیه به ازای هر رأس گوساله در روز تغذیه شدند. گوساله‏ها روزانه دوبار در وعده‏های صبح و عصـر بـا شـیر تغذیـه شـدند. هـر 21 روز یک‏بـار گوسـاله‏هـا وزن‏کشی و شاخص اسکلتی اندازه‏گیری شد و رفتار نشخوار و خون­گیری در انتهای دوره تعیین شد و امتیاز مدفوع به عنوان شاخص سلامتی روزانه ثبت گردید. بالاترین مقدار وزن بدن، افزایش وزن روزانه و بهبود ضریب تبدیل خوراک در تیمار حاوی 5/2گرم و بیشترین قوام مدفوع در تیمار حاوی 5 گرم مخمر غیرزنده مشاهده شد. در بین تیمارهای آزمایشی از نظر قابلیت هضم مواد مغذی به غیر از ماده خشک، اختلاف معنی‏داری مشاهده شد. اسـتفاده از مخمر زنده و غیرزنده ساکرومایسس سرویسیه در شیر، در رفتار تغذیه‏ای نشخوار، خوردن، آب خوردن، رفتار نامتعارف در حالت ایستاده و درازکشیده معنی‏دار بود. مقادیر گلوکز، کلسترول، پروتئین، آلبومین وکراتینین خون با استفاده از سطوح مختلف مخمر زنده و غیر زنده ساکرومایسس سرویسیه تغییر معنی‏داری یافت. به‏طور کلی، مخمر زنده و غیر زنده باعث بهبود ضریب تبدیل و افزایش وزن روزانه در دو سطح استفاده شده نسبت به تیمار شاهد شده است.