بررسی اتوفاژی بیش از حد در بافت چربی احشایی رت‌های القاء شده به دیابت نوع 2 بعد از هشت هفته تمرینات ورزشی تناوبی باشدت بالا و تداومی با شدت متوسط

نویسندگان

1 پژوهشگر پسادکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران.

2 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.

3 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران.

4 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، گروه فیزیولوژی ورزشی، تهران، ایران.

5 گروه فیزیولوژی و فارماکولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران.

doi
10.22124/jme.2025.30622.408
چکیده

مقدمه: دیابت نوع 2 (T2DM) یک اختلال متابولیک مزمن است که با مقاومت به انسولین و هایپرگلیسمی مشخص می‌شود و اغلب با اختلال در تنظیم متابولیسم لیپید و افزایش فعالیت اتوفاژی همراه است. این مطالعه به بررسی تأثیر تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تمرین تداومی متوسط (MICT) بر سطوح پروتئین‌های اتوفاژی (Beclin-1، LC3-II و PLIN-2) در بافت چربی احشایی رت‌های دیابتی پرداخت.روش کار: رت‌های نر ویستار به گروه‌های کنترل سالم، کنترل دیابتی، دیابتی تحت تمرین HIIT و دیابتی تحت تمرین MICT تقسیم شدند. دیابت با تزریق استرپتوزوتوسین و رژیم پرچرب القا شد. برنامه تمرینی به مدت ۸ هفته اجرا گردید. سطوح پروتئین‌ها با وسترن بلات و شاخص‌های متابولیک با روش‌های استاندارد اندازه‌گیری شدند.یافته‌ها: دیابت موجب افزایش معنادار Beclin-1، LC3-II و 2 PLIN- شد. هر دو تمرین HIIT و MICT این سطوح را کاهش دادند، اما MICT تأثیر قوی‌تری بر کاهش Beclin-1 و LC3-II داشت. همچنین، هر دو تمرین باعث کاهش گلوکز خون، انسولین و مقاومت به انسولین شدند. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد تمرینات ورزشی، به‌ویژه MICT، می‌توانند با تنظیم منفی پروتئین‌های اتوفاژی، نقش محافظتی در برابر اختلالات ناشی از دیابت نوع ۲ ایفا کنند. این یافته‌ها بر اهمیت تمرینات ورزشی در کنترل دیابت تأکید دارند.