انرژی خورشیدی و توسعه پایدار اقتصادی در ایران
نویسندگان
1 استادیار، علوم اقتصادی، گروه مهندسی انرژی، مجتمع آموزش عالی لارستان، لار، ایران
doi
10.22034/jrenew.2024.198810چکیده
در چهارچوب تغییرات آب و هوایی، انرژی خورشیدی به عنوان یک منبع انرژی تجدید پذیر، توسط کشورهای مختلف مورد توجه قرار گرفته است. از آنجاییکه مطالعات محدودی در مورد چگونگی دسترسی پایدار به انرژی وجود دارد، هدف اصلی این تحقیق بررسی نقش انرژی خورشیدی در دسترسی پایدار به انرژی با استفاده از رویکرد پویاییشناسی سیستمها میباشد. در این مطالعه با استفاده از رویکرد پویاییشناسی سیستمها، عوامل مؤثر بر سیستم شامل چهار مدل فرعی (زیر سیستم) انرژی، اقتصاد، جامعه و محیطزیست تعریف شده است. علاوه بر این، امنیت انرژی بهعنوان در دسترس بودن عرضه انرژی کافی برای برآوردن تقاضای موجود تعریف میشود. پس از تعیین و تعریف نمودار علی حلقوی، نمودار جریان و اعتبارسنجی و شبیهسازی سیستم، سیاستهای جداگانه به همراه خطمشی ترکیبی برای بهبود سیستم ارائه شده است. این سیاستها شامل افزایش سرمایهگذاری در بخش انرژی تجدیدپذیر، افزایش تعرفه انرژیهای تجدید ناپذیر و کاهش شدت انرژی است. نتایج شبیهسازی نشان داده است که برای توسعه پایدار باید تمرکز دولت برافزایش سهم انرژیهای تجدید پذیر در کل تولید انرژی باشد. از طرفی با گسترش صنعت خورشیدی، میزان اشتغال در این صنعت افزایش خواهد یافت. درنتیجه میتوان با ارائه یک برنامه آموزشی دوساله برای کسب تجارب موردنیاز، تعداد متخصصان و کارکنان حرفهای در این صنعت را افزایش داد.