بحران هویت و بازنمایی هنرمند مهاجر خاورمیانه ای در تئاتر مهاجرت: بازخوانی مجموعه «سلام: صلح» از منظر پسااستعماری
نویسندگان
1 کارشناس ارشد ادبیات نمایشی، دانشکدۀ سینما تئاتر، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران.
doi
10.22034/theater.2025.522006.1122چکیده
در سالهای اخیر، تئاتر مهاجرت بهویژه در میان هنرمندان خاورمیانهای، به یکی از مهمترین عرصههای بازنمایی بحران هویت و مقاومت فرهنگی در برابر گفتمانهای سلطهگر غربی بدل شده است. این مقاله با تمرکز بر مجموعۀ نمایشی سلام: صلح و در چارچوب نظریههای پسااستعماری، به بررسی شیوههای بازآفرینی هویت توسط نمایشنامهنویسان مهاجر میپردازد. پرسش اصلی مقاله آن است که چگونه هنرمندان مهاجر با بهرهگیری از ابزارهای نمایشی، زبان، بدن، حافظه و روایت، کلیشههای شرقشناسانه را به چالش میکشند و به خلق هویتهای ترکیبی، سیال و مقاوم دست میزنند. چارچوب نظری پژوهش بر مفاهیم «دیگریسازی» در اندیشه ادوارد سعید و «فضای سوم» در نظریۀ هومی بابا استوار است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل کیفی ـ تفسیری سه نمایشنامۀ منتخب از مجموعه یاد شده است: ده آکروبات در پرشی شگفتانگیز از ایمان نوشتۀ یوسف الجندی، هلال اثر دایانا ابو جابر، و آوازی در خاکستر از هدر رفیق. یافتهها نشان میدهند که این آثار با ساختارشکنی روایی، زبان دوپاره، و بهرهگیری از حافظۀ تراوماتیک، به بازنمایی تجربۀ مهاجرت در قالبی میانفرهنگی و ضدکلیشه میپردازند. این بازنماییها ضمن خلق هویتهایی پویـا، به نقد گفتمانهای سلطهگر میپردازند و جایگاهی تازه برای هنرمند مهاجر در صحنۀ فرهنگی آمریکا تعریف میکنند.