ظرفیتهای دادگاه در ایجاد درام دادگاهی (با تمرکز بر نمایشنامههای قضیۀ رابرت اوپنهایمر و پرترۀ یک زن)
نویسندگان
1 دانشیار گروه تئاتر، دانشکدۀ سینما و تئاتر، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران .
2 کارشناس ارشد ادبیات نمایشی، گروه هنر، دانشکدۀ عمران، معماری و هنر، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
doi
10.22034/theater.2025.518830.1121چکیده
در تاریخ تئاتر، نمایشنامههای بسیاری با محوریت دادگاه و مسائل حقوقی نگارش شده است، بااینحال، درخصوص درام دادگاهی پژوهشهای چندانی صورت نگرفته. بنابراین، پرداختن به درام دادگاهی بهعنوانِ گونهای محبوب از تئاتر موضوعِ اصلی این پژوهش است. این مطالعه، ضمن تبیینِ بهترِ ظرفیتهای نمایشی دادگاه و درام دادگاهی، میتواند در خلق آثاری جدید در این زمینه راهگشا باشد. در این مسیر، از نظریۀ نمایشی اروین گافمن بهعنوانِ چارچوب مطالعاتی استفاده شده است. در این نظریه، زندگی روزمره همچون صحنۀ نمایش در نظر گرفته میشود. درواقع، نظریۀ موردبحث بستری فراهم آورده که بتوان در آن دادگاه را با فرض در نظر گرفتن فرم اجتماعیاش بهمثابه درام (اجرا) با شاخصههای مطرح در این نظریه تطابق داد. بهعلاوه، پژوهش با هدف ارزیابی وجههای نمایشیِ دادگاه نیز از نظریۀ اجرای ریچارد شکنر استفاده کرده است که از اصلیترین و جامعترین منابع موجود در حوزه اجرا و نمایش است. این دو بررسی نشان که دادگاه بهعنوان یک پدیدۀ اجتماعی منبع خامی مناسب برای خلق نمایش و اجرا به حساب میآید. بهعنوانِ نمونههای مطالعاتی، از دسته درامهای دادگاهی، دو نمایشنامۀ قضیۀ رابرت اوپنهایمر و پرترۀ یک زن انتخاب شده است زیرا هر دو نمایشنامه محاکمههای جنجالی و مهم روز را دستمایه قرار داده، چالشهای اخلاقی زمانه را منعکس کرده، و دارای تأثیرگذاری اجتماعی بودهاند. بررسی نمایشنامههای موردبحث با تکیهبر نظریات گافمن، شکنر و تطبیق با اصول درام ارسطویی نشان داد که دادگاه بهعنوان یک پدیدۀ اجتماعی تا اندازۀ زیادی اصول درام ارسطو را داراست.