فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: مصرف رژیم غذایی پرچرب منجر به اختلال در بیوژنز میتوکندری کبد می­شود. تمرینات ورزشی و هایپوکسی که به­عنوان راهبردهای پیشگیری یا درمانی جدید برای بیماری کبد چرب غیر الکلی (NAFLD) ناشی از چاقی می­باشند، احتمالاً می­توانند عملکرد میتوکندری مختل شده را بهبود بخشند. هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثر تغذیه، تمرین و هایپوکسی بر بیوژنز میتوکندری کبد در رت­های نر ویستار بود. روش پژوهش: 32 سر رت نر (سن: 6 هفته؛ میانگین وزن: 25/167 گرم) به­طور تصادفی به چهار گروه 8 تایی شامل گروه­های رژیم غذایی نرمال (ND)، رژیم غذایی پرچرب (HFD)، رژیم غذایی پرچرب و تمرین در شرایط نورموکسی (HFD-HIIT)، رژیم غذایی پرچرب و تمرین در شرایط هایپوکسی (HFD-HHIIT) تقسیم شدند. پس از تعیین حداکثر سرعت هوازی (MAV) در شرایط نورموکسی (ارتفاع حدود 50 متر) و هایپوکسی-هیپوباریک (ارتفاع حدود 3000 متر)، پروتکلHIIT به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته اجرا شد که شامل اجرای 3 تا 8 مرحله فعالیت 4 دقیقه­ای با شدتی معادل 80 تا 93 درصد MAV و با دوره­های استراحت فعال 2 دقیقه­ای با شدت 50 درصد MAV بود. در پایان، سطوح ژن­های PGC-1α و Tfam  از طریق RT-PCR و محتوی چربی کبدی از طریق رنگ­آمیزی Oil Red در بافت کبد اندازه­گیری شد. یافته‌ها: دو گروه HFD-HIIT و HFD-HHIIT افزایش معنی­داری در بیان ژن­های PGC-1α و Tfam و کاهش معنی­داری در محتوای چربی کبدی نسبت به گروه  HFDنشان دادند (05/0p<). با این حال، گروه HFD+HHIIT افزایش معنی­داری در بیان ژن  Tfamو کاهش معنی­داری در محتوی چربی کبد نسبت به HFD+HIIT نشان داد (05/0p<). نتیجه‌گیری: : به­نظر می­رسد، تمرینHIIT مستقل از شرایط هایپوکسی توانسته است، PGC-1α را افزایش دهد. در حالی­که، هایپوکسی با افزایش معنی­دار بیان ژن Tfam که در بهبود ظرفیت عملکرد میتوکندری نقش دارد، منجر به کاهش بیشتر محتوی چربی کبدی نسبت به شرایط نورموکسی شد.