بررسی ساختار جمعیتی و الگوی عدم تعادل پیوستگی اسب‌های بومی ایران با استفاده از نشانگرهای SNP

نویسندگان

1 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.

2 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان. ایران.

3 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.

4 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان. ایران.

doi
10.22059/ijas.2024.367367.653968
چکیده

هدف این پژوهش، بررسی ساختار و فواصل ژنتیکی، هم‌خونی و الگوی عدم تعادل پیوستگی (LD) و درک روابط بین نژادهای اسب بومی ایران بود. در مجموع از 167 راس اسب که شامل 24 راس از نژاد عرب (اصیل)، 24 راس نژاد کاسپین، 15 راس نژاد دره‌شوری، 66 راس نژاد کرد و 40 راس ترکمن بودند، استفاده شد. نمونه‌ها با استفاده از تراشه (Illumina 70k SNP equine bead chip) ژنوتایپ شدند. در پالایش داده‌ها، جایگاه‌هایی با MAF کمتر از 2 درصد، Mind  کمتر از 5 درصد، HWE کمتر از  و ژنوتاپت‌های کمتر از 01/0 حذف شدند و 45270 جایگاه SNP در 159 راس اسب برای آنالیزهای بررسی ساختار ژنتیکی اسب‌های بومی ایران به کار گرفته شد. تجزیه‌ ساختار ژنتیکی نشان داد که در K=5 نژادهای کاسپین و کرد در یک خوشه مشترک قرار گرفتند و نژادهای ترکمن، دره‌شوری و عرب (اصیل) نیز خوشه‌های متمایزی تشکیل دادند. فاز LD در بین تمام نژادها در فاصله زیر bp400 کاهش معناداری داشت. نژاد کاسپین و دره‌شوری به ترتیب کم‌ترین و بیش‌ترین LD و بیش‌ترین و کم‌ترین اندازه موثر جمعیت را تجربه کردند. کم‌ترین و بیش‌ترین ضریب هم‌خونی براساس رشته‌های هموزیگوت ژنومی (ROH) نیز به ترتیب در نژادهای عرب اصیل و کاسپین دیده شد. نتایج نشان داد نژادهای بومی اسب ایران به خوبی با نشانگرهای (SNP) شناسایی شدند که این موضوع می‌تواند در تشکیل پایه‌های ژنومی نژادها (Data Base) و با صحت بالا مورد استفاده قرار گیرد.