بررسی تغییر نسبت واریانس پلیژنی باقیمانده بر توانایی پیش بینی ارزیابی ژنومی نتاج آمیخته
نویسندگان
1 گروه علوم دامی، دانشکده .کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
2 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
3 گروه علوم دامی، دانشکدگان .کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
4 سازمان ملی پرورش و اصلاحنژاد گاو گوشتی(TYR)، هامار، نروژ.
5 بخش تحقیقات کشاورزی، وزارت کشاورزی استرالیا ، ویکتوریا، باندورا، استرالیا گروه زیست شناسی سامانه های کاربردی، دانشگاه لاتروب،
doi
10.22059/ijas.2023.359139.653946چکیده
ارزیابی ژنومی نتاج آمیخته به دلیل محدودیت دسترسی به شجره، ژنوتیپ و عملکرد آنها، معمولا بر اساس اطلاعات جمعیتهای خالص والدینی با هدف بهبود عملکرد نتاج آمیخته انجام میگیرد. به کارگیری ارزیابی ژنومی تکمرحلهای (ssGBLUP) علیرغم استفاده همزمان از اطلاعات حیوانات تعیین ژنوتیپ شده و فاقد ژنوتیپ برای افزایش توانایی پیشبینی، به دلیل عدم سازگاری ماتریسهای خویشاوندی ژنومی و شجرهای، ممکن است موجب پراکندگی بیشتر و اریب رو به بالا ارزش اصلاحی پیشبینی شده نسبت به روش BLUP شود. لذا در این مطالعه توانایی پیشبینی ارزش اصلاحی ژنومی افراد آمیخته بر اساس اطلاعات شبیه سازی شده جمعیتهای خالص والدینی و نتاج آمیخته با استفاده از روش ssGBLUP با در نظر گرفتن نسبتهای مختلف واریانس پلیژنی باقیمانده بررسی شده است. بر اساس نتیجه این پژوهش استفاده از نسبتهای مختلف واریانس پلیژنی باقیمانده (β) در ترکیب ماتریس خویشاوندی ژنومی و شجرهای، تاثیر قابل ملاحظهای بر صحت، اریب، پراکندگی پیشبینی ارزشاصلاحی ژنومی افراد آمیخته ندارد. بعلاوه در امتزاج ماتریس های خویشاوندی ژنومی و خویشاوندی شجرهای، نسبتهای مختلف واریانس پلیژنی باقیمانده(β) در مدت زمان رسیدن به نقطه همگرایی اثری نداشت. بنابراین برای سادگی بیشتر مدل، استفاده از حالت پیشفرض β (معادل 05/0) در تشکیل معکوس ماتریس خویشاوندی قابل توصیه میباشد.
