تأثیر مصرف انرژیهای تجدیدپذیر بر شاخص رفاه اقتصادی پایدار درکشورهای منتخب (1990-2020)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا، گروه اقتصاد، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار، گروه اقتصاد، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار، گروه اقتصاد، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 استادیار، گروه مهندسی محیط زیست و منابع طبیعی، واحد پرند، دانشگاه آزاد اسلامی، پرند، ایران
doi
10.52547/jrenew.10.1.46چکیده
این تحقیق به بررسی تأثیر مصرف انرژیهای تجدیدپذیر بر شاخص رفاه اقتصادی پایدار در کشورهای منتخب با استفاده از مدل اثرات ثابت و الگوی پانل چند متغیره در سالهای 1990 تا 2020 با ارائه شاخص پایه برای رفاه که شامل متغیرهای اقتصادی و یک مؤلفه زیستمحیطی است، پرداخته و سپس رتبهبندی میکند. رابطه انرژی و رشد و رفاه برای کشورهای منتخب است که بعد از تحلیل ایستایی متغیرها، از روش کائو و آمارههای دیکی فولر برای هم انباشتگی و علیت گرنجری برای تعیین جهت رابطه استفاده شد. علاوه بر مصرف انرژی سرانه و تولید انرژی تجدیدپذیر، از متغیرهای، میزان تشکیل سرانه سرمایه ثابت ناخالص (درصدی از تولید ناخالص داخلی)، نیروی کار، شاخص سرانه انتشار آلایندهها (میزان انتشار دیاکسید کربن) بهعنوان شاخص محدودیتهای زیستمحیطی، اجارهبهای سرمایه، درجه باز بودن تجاری، استفاده میشود. در ادامه رابطه انرژی و رشد را با جایگزینی تولید ناخالص داخلی با شاخص پایه برای رفاه اقتصادی پایدار بررسی و با تحلیل نتایج، به رتبهبندی کشورهای منتخب میپردازیم. نتایج نشان داد که انرژی تجدیدپذیر در کشورهای توسعهیافته دارای تأثیر مثبت و سهم در انرژی کل و شاخص رفاه اقتصادی پایدار است، از طرفی در کشورهای توسعهیافته، انرژی تجدیدپذیر بهطور یکطرفه در سطح کیفیت محیطزیست مؤثر است. در کشورهای درحالتوسعه افزایش سرانه مصرف انرژی بهجز تجدیدپذیر (فسیلی)، بر رشد اقتصادی پایدار مؤثر و رابطه دوطرفه بین مصرف انرژی و انتشار آلودگی وجود دارد. در بحث رتبهبندی مشخص شد، کره جنوبی (توسعهیافته) و امارات پایدارترین اقتصاد و ایتالیا و آنگولا کمترین پایداری اقتصاد است.
