امکان سنجی محرومیت زدایی توسط تولید انرژی با پنلهای فتوولتاییک در مناطق محروم ایران
نویسندگان
1 استادیار، معماری و انرژی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد، معماری و انرژی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 کارشناس ارشد، معماری و انرژی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.52547/jrenew.10.1.138چکیده
هدف این پژوهش بررسی امکان محرومیتزدایی به کمک تولید انرژی توسط پنلهای فتولتاییک در محرومترین روستاهای ایران است. در مرحلهی اول نقشهی محرومیت و نقشهی پتانسیل مناطق مختلف ایران از نظر میزان دریافت نور خورشید و نصب پنلهای فتوولتاییک بررسی شد. 79 روستا با محرومیت بسیار زیاد و محرومیت زیاد شناسایی شدند. اکثر این مناطق در بخش جنوبی و جنوب شرقی واقع شده بودند که با توجه به تحقیقات گذشته و نقشهی پتانسیل نصب فتولتاییک از دریافت تابش خوبی برخوردار بودند. بنابراین برای شناسایی دقیقتر این مناطق و اولویتبندی آنها برای سیاستگذاری در بخش انرژی، مناطق گفته شده توسط الگوریتم بدون نظارت یادگیری ماشین کی-میانگین به چهار دسته تقسیم شدند و خصوصیات هر دسته از نظر میزان فقر و تولید انرژی محاسبه شد. طبق نتیجهی خوشهبندی انجام شده، الویتها و بهترین مناطق برای محرومیتزدایی با تولید انرژی و ایجاد کسب وکارهای مبتنی بر آن شناسایی شدند. همچنین درآمد هر روستا در دو حالت با استفاده از پنلهای فتولتاییک 5 کیلووات برای هر خانوار (نصب بر روی بام) و ایجاد نیروگاه یک مگاواتی(که در زمینهای بایر اطراف روستا ها مکانیابی شدند) با توجه به تعرفههای موجود محاسبه شد. با توجه به نتایج بدست آمده، اغلب روستاهای استان سیستان و بلوچستان در اولویت تولید انرژی با پنلهای فتوولتاییک هستند. به عنوان مثال بخش بمپشت، با شاخص محرومیت 0.540 و با تولید انرژی9.37 مگاوات در سال از یک نیروگاه خورشیدی، بالاترین رتبه را بین روستاها جهت محرومیتزدایی توسط تولید انرژی از طریق پنلهای فتولتائیک کسب کرده است.