تحلیل و بررسی نظریه و ساختار درام مستند از منظر نگاه درک پجت و کرول مارتین

نویسندگان

1 کارشناس ارشد ادبیات نمایشی، دانشکده هنر، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

2 استادیار گروه ادبیات نمایشی دانشکده هنر، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

3 استاد گروه ادبیات نمایشی، دانشکده هنر، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
10.22034/theater.2024.421555.1022
چکیده

این مقاله به معرفی و تحلیل ویژگی‌ها و ساختار متنی درام مستند می‌پردازد و برای این امر از نظریات دو پژوهشگر تاثیرگزار این حوزه یعنی درک پجت و کرول مارتین استفاده می‌شود.درام مستند گونه‌ای نمایشی می‌باشد که از وقایع تاریخی و حقیقی‌ مانند مصاحبه‌ها، اسناد و گزارش‌های روزنامه‌ها بهره می‌جوید تا رویداد‌ها و زندگی‌ افرادی خاص از جامعه را به تصویر کشد. این گونه نمایشی اغلب به موضوعات سیاسی و اجتماعی رسیدگی می‌کند و همواره بر پایبندی خود به حقیقت و اصالت تاکید دارد. درام مستند در قرن بیستم و بیست‌ و یکم با رشد ابزار‌های فناورانه مانند ضبط صوت و ویدئو پروژکتور بیش‌ از ‌پیش مورد استفاده قرار گرفت و همواره به‌عنوان گونه‌ای نمایشی‌ در نظر گرفته شد که می‌تواند دانش تاریخی را در صحنه تئاتر آموزش دهد، و معمولا بر سه‌ گفتمان مبتنی بر واقعیت، گفتمان مبتنی بر درام داستانی، و گفتمان زیبایی‌شناختی و تحلیلی استوار است. این مقاله، با استفاده از روش تاریخ‌نگاری و توصیفی تحلیلی از ابعاد مختلف این گونه نمایشی از جمله اهمیت جمع‌گرایی و تفاوت میان گزارش و ضبط به این نتیجه خواهد رسید که درام مستند ظرفیتی فراتر از آموزش دارد و قابلیت ایجاد ارتباط نزدیک میان مخاطب، هنرمند و سوژه را فراهم می‌سازد. امید است با بررسی جایگاه و ارزش درام مستند در عصر معاصر و با تاکید بر نیاز به تحقیقات بیشتر برای کشف ظرفیت‌های آن در راستای درگیر کردن مخاطبان، تشویق به تفکر انتقادی و الهام‌ بخشیدن به تغییرات اجتماعی بتوانیم انگیزه پژوهش و تولید این نوع درام را در ایران افزایش افزایش دهیم.