آسیبشناسی ارتقای حسابرسی داخلی در بخش عمومی: رهیافت دادهبنیاد و رتبهبندی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه حسابداری، دانشکده اقتصاد و حسابداری، واحد تهران مرکزی، مدعو واحد علوم و تحقیقات تهران دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری رشته حسابداری، گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 عضو هیات علمی واحد تهران ماستاد، گروه حسابداری، دانشکده اقتصاد و حسابداری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.رکزی
doi
10.30473/gaa.2023.66426.1631چکیده
پژوهش حاضر در صدد آسیب شناسی حسابرسی داخلی در بخش عمومی ایران و رتبهبندی آسیبها میباشد. از هر دو روش میدانی و کتابخانه ای در دو مرحله کیفی و کمی استفاده شد. در مرحله کیفی از طریق مصاحبه نیمه ساختار یافته با خبرگان سعی گردید نقاط ضعف مبانی نظری موجود پوشش داده شود و آسیبهای شناسایی شده به مرحله اقناع برسند. با استفاده از رویکرد داده بنیاد، آسیبهای شناسایی شده در مقولههای محوری، شرایط علّی، شرایط زمینهای، راهبردها، شرایط مداخلهای و پیامدهای مدل پژوهش، تعیین و در مرحله کمی، با استفاده از آزمونهای ناپارامتریک تأثیر آسیبها بر عملکرد بررسی شد و با استفاده از آزمون فریدمن، عوامل شناسایی شده رتبهبندی شد. جامعه آماری حسابرسان داخلی شاغل و یا خبرگانی است که در ارتباط با این فعالیت بوده اند. با توجه به حجم نامعین جامعه آماری از فرمول کوکران حجم نمونه 384 نفر تعیین و 350 پرسشنامه توزیع شد. پرسشنامه پژوهش با طیف لیکرت 5 تایی طراحی شد. نتایج رویکرد داده بنیاد، الگوی پژوهش را در 6 مقوله طبقهبندی نمود. نتایج نشان داد متغیرهای 1. رفتارهای سلیقهای و گزینشی مدیران 2. نداشتن جایگاه مطلوب سازمانی 3. ضعیف قانون و عدم شفافیت در سطح جامعه از اولویت بیشتری به عنوان آسیب برخوردارند. همچنین، مشخص شد که 1. هزینه جبههگیریهای سیاسی در کشور و 2. نوسانات اقتصادی از اهمیت کمتری از دیدگاه پاسخدهندگان برخوردار بودهاند.