تبیین نابرابری و رتبهبندی دانشگاههای شهر تهران جهت نیل به توسعۀ پایدار
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیای و برنامهریزی شهری دانشگاه ارومیه، ارومیه
2 دکتری مدیریت آموزشی، دانشگاه تهران
3 دانشیار گروه مدیریت آموزشی دانشگاه ارومیه، ارومیه
4 استاد گروه مدیریت آموزشی دانشگاه ارومیه، ارومیه
doi
10.22059/jhgr.2018.228422.1007412چکیده
مطالعة نابرابری آموزشی و حذف یا کاهش آن موضوعی است که پژوهشگران و دولتها به آن توجه دارند؛ از اینرو در پژوهش حاضر، به بررسی نابرابری و رتبهبندی دانشگاههای شهر تهران پرداخته شد. در این پژوهش دانشگاهها در دو دستة شاخصهای اسنادی و غیراسنادی، و تلفیق شاخصها ارزیابی شدند. جامعة آماری شامل دانشجویان دانشگاههای شهر تهران بود. برای نمونهگیری نیز از روش طبقهای با انتساب مناسب استفاده شد. همچنین ۳۸۳ نفر برای نمونه انتخاب شدند و پرسشنامه میان آنها توزیع شد. نوع پژوهش توصیفی-تحلیلی است که جمعآوری اطلاعات آن بهصورت میدانی و کتابخانهای صورت گرفت. هدف پژوهش نیز کاربردی است. برای سنجش مؤلفهها از پرسشنامه استفاده شد و اعتبارسنجی روایی شاخصها با نظر استادان و متخصصان مربوط صورت گرفت. پایایی اجزای پژوهش به روش آلفای کرونباخ بررسی شد که آلفای آن 951/0 بود. بهمنظور تجزیه و تحلیل دادهها از نرمافزار spss، و برای رتبهبندی دانشگاهها از نظر شاخصهای پژوهش، از مدل تاپسیس استفاده شد. براساس یافتهها، دانشگاه تهران در اغلب شاخصها رتبة اول را دارد. دانشگاههای تهران از نظر برخورداری از شاخصهای مختلف با هم متفاوت هستند. دانشگاههای جامع، دانشگاه تهران، تربیت مدرس و شهید بهشتی، با مقادیر تاپسیس 963/0، 519/0 و 235/0 بهترتیب در جایگاههای اول تا سوم قرار دارند. دانشگاههای فنی مهندسی، صنعتی شریف، امیرکبیر، علم و صنعت و خواجهنصیرالدین طوسی با مقادیر تاپسیس 525/0، 438/0، 387/0 و 232/0 بهترتیب رتبههای اول تا چهارم را دارند.