مونتاژی سلطه طلبانه در تئاتر مشارکتی: یوجنیو باربا
نویسندگان
1 کارشناس ارشد کارگردانی نمایش، دانشکدهی هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 استادیار دانشکدهی هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22034/theater.2023.176607چکیده
همهی مصنوعات فارغ از هر دیدگاهی، از طریق مونتاژکه ابزاری در جهت تولید فرم است ساختارمند میشوند. هنرهای اجرایی نظیر تئاتر نیز از این قاعده مستثنا نیستند. این مقاله در پی آن است تا ضمن تایید و بررسی تعاملات و کارگروهی در شیوهی اجرایی یوجنیو باربا، پاسخ کاملی به چگونگی نمود مونتاژی سلطهطلبانه و کارگردان-محور در آثار این کارگردان ارائه دهد. بر اساس نتایج به دست آمده از این پژوهش، حضور تاثیرگذار یوجنیو باربا و نقش تعیین کنندهی مونتاژ او، مفهوم مشارکت را در اودین تئاتر به زیر یک علامت سوال میبرد. این پژوهش کیفی با تکیه بر منابع کتابخانهای نظیر کتابها و مقالات، منابع صوتی و تصویری اعم از فیلم اجراها، مصاحبههای یوجنیو باربا و اعضای گروه اودین انجام گرفته است. تحقیقات متعددی پیرامون مونتاژ در تئاتر، نظرات و شیوهی اجرایی یوجنیو باربا وجود دارد. در این راستا میتوان به فرم و معنا در کولاژ و مونتاژ پیشرو نوشتهی ماگدا داراگو(2020 )، ابزار خلاق جهانی، مطالعهای بینارشتهای نوشتهی لودمیلا کوروتکوا، خلق اجرا به قلم النا ماسوئر(2004)، و تبیین دراماتورژی بازیگر در فضای دینامیک تئاتر پست مدرن بر اساس نظریه یوجنیو باربا نوشتهی محسن حکیمی و حمیدرضا افشار(1396) اشاره کرد. اما جنبهی نوین این پژوهش ارائهی تعریفی نو از مونتاژ در یک تئاتر «مشارکتی» است. در ادامهی این پژوهش به دلیل حضور پراهمیت مونتاژ در زیباییشناسی و شیوهی اجرایی روبرتو کاستلوچی و رابرت ویلسون بررسی رویکرد مونتاژی این دو کارگردان پیشنهاد میشود.
