نقدی بر رأی وحدت رویه شماره 850 هیأت عمومی دیوان عالی کشور (محاسبه خسارت تأخیر تأدیه بر اساس شاخص سالانه)
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
doi
10.30473/clk.2025.74533.3377چکیده
کاهش ارزش پول در نتیجه تورمهای شدید سبب حدوث مشکلات اقتصادی و حقوقی متعدد در معاملات پولی و دیون معوق شده است. از همینرو تصویب ماده 522 قانون آیین دادرسی مدنی تلاشی در جهت کاستن از همین قبیل مشکلات بوده است. با این حال شیوه عمل دوایر اجرا برای محاسبه خسارت تأخیر تأدیه همگون نبوده و دو مبنای شاخص ماهیانه و سالانه به نفع طلبکار و بدهکار همواره در موضوعات مشابه جاری بود. این اختلاف نظر در مرحله اجرا و تعارض در محاسبه موجب ورود دیوان عالی کشور و صدور رأی وحدت رویه شماره 850 در تاریخ 16/5/ 1403 شد که به موجب آن، شوربختانه شاخص سالیانه تورم اعلامی بانک مرکزی جهت محاسبه خسارت وارده به داین پیشبینی شده است. رأی وحدت رویه مزبور نه تنها زمینههای اختلاف و دعوا را در میان مردم کاهش نمیدهد، بلکه موجب سوء استفاده و پیمانشکنی بیشتر متعهدین می شود.ضمان مدیون به جبران خسارت تأخیر تأدیه به شاخص ماهیانه، با واقعیتهای اقتصادی، اجتماعی و نیز مبانی فقهی و حقوقی توجیهکننده مسئولیت مدیون مماطل از قبیل قاعده اتلاف و تسبیب، قاعده لاضرر، قاعده اقدام، قاعده من له الغنم، قاعده علی الید و همچنین با عرف سازگاری بیشتری دارد.