واکاوی کارکرد ادله روایی در قانون مدنی ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق جامعة المصطفی (ص)، قم، ایران
2 دانشجوی کارشناسی حقوق. جامعة المصطفی (ص)، قم، ایران.
3 دانشجوی دوره دکتری حقوق خصوصی، مجتمع آموزش عالی علوم انسانی، قم، ایران.
doi
10.30473/clk.2024.69069.3192چکیده
یکی از مباحثی که در خصوص منابع حقوق موضوعه ایران قابل طرح است، استفاده از ادله روایی در تدوین مقررات است. مفاد روایتی که در استنباط قوانین به ویژه در قانون مدنی ایران به کار گرفته شده، مختلف است. چنانکه ادله روایی در برخی موارد نص قانون مدنی ایران (کارکرد تنصیصی) است و قانون مدنی در مادهای از مواد به صراحت به آن اشاره کرده است یا نص مادۀ قانون مدنی را توجیه نموده (کارکرد تدلیلی) و دلیل و مدرک شرعی برای آن مادۀ قانونی است یا در مورد مسئلهای خاص، نصی در قانون مدنی وجود دارد، اما به تمامی جوانب آن نپرداخته (کارکرد تکمیلی) یا ما دچار تعارض نصین (کارکرد تبیینی) میباشیم یا اجمال نص (کارکرد تفسیری) دیده میشود و یا نصی که بر آن دلالت نماید به چشم نمیخورد و این ادله در مقام قانونگذاری (کارکرد تقنینی) ظاهر میشوند. این امر بحث از کارکردهای ادله روایی در قانون مدنی را ضروری ساخته که در این مقاله به آن پرداخته میشود.