بررسی نظری و تجربی تولید آب شیرین با استفاده از آب شیرین کنهای گرمایی در حالت فعال و غیر فعال
نویسندگان
1 مربی، گروه مهندسی مکانیک، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
2 استاد، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران
3 کارشناسی ارشد، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران
doi
10.22034/jmeut.2020.8788چکیده
در این پژوهش به مدلسازی تحلیلی و ارزیابی تجربی تلفیق یک سیستم فتوولتائیک/گرمایی با آب شیرینکن خورشیدی پرداخته شده است و عملکرد این سیستم با آب شیرینکن متداول مشابه مورد مقایسه قرارگرفته است. آزمایش 1 حالت فعال (مخزن آب شیرین کن، لولهگرمایی و سلولخورشیدی) و آزمایش 2 حالت غیر فعال (مخزن آب شیرین کن) در نظر گرفته شد. پس از ساخت آب شیرینکن در ابتدا عمق بهینه آب شور در مخزن آب به صورت تجربی اندازهگیری شد. در ادامه میزان تولید آب شیرین بررسی گردید که بیشینه آب تولید شده در آزمایش 1، مربوط به ساعت 14:00 و به میزان ( ) 292/0 بود و بیشینه آب تولید شده در آزمایش 2، مربوط به ساعت 14:00 و به میزان ( ) 406/0 بود. در ادامه مدلسازی سیستم بر اساس تحلیل و حل معادلات ترمودینامیکی و انتقال گرمای حاکم بر مسئله انجام شد. بعد از ارائه نتایج مدلسازی سیستم آب شیرینکن خورشیدی، نتایج تجربی و نظری مقایسه شدند و به تجزیه و تحلیل آن ها پرداخته شد.