فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: دی­پپتیدیل پپتیداز-4 (DPP-4) به عنوان پل ارتباطی بین چاقی و مقاومت به انسولین مطرح شده است. هدف از این پژوهش، بررسی تغییرات سطوح­سرمی DPP-4 و شاخص­مقاومت­به­انسولین (HOMA2-IR) پس از هشت­هفته تمرینات پیاده­روی تناوبی و تداومی در دختران چاق11-9ساله بود. روش‌شناسی: 32 دختر چاق (با میانگین­سنی 75/0±62/9 سال و صدک شاخص­توده­بدنی40/1±38/97 درصد) به صورت داوطلبانه در پژوهش­حاضر شرکت­کردند و در گروه­های تمرین­تناوبی (12نفر)، تمرین­تداومی (11نفر) و کنترل (9نفر) قرارگرفتند. گروه­های تمرینی به مدت هشت­هفته، 3 جلسه در هفته (30 دقیقه پیاده­روی به ترتیب در گروه تداومی و تناوبی با شدت HRmax %60-75 و HRmax %70-85) پرداختند. پیاده­روی تناوبی شامل 2 دقیقه پیاده­روی و 1 دقیقه استراحت­فعال بود. پس از 10 ساعت ناشتایی، نمونه­گیری خون در قبل از شروع تمرینات و 72 ساعت پس از آخرین­جلسه­تمرینی انجام­گرفت. برای بررسی تغییرات درون­گروهی از آزمون­آماری t همبسته و برای بررسی تغییرات بین­گروهی، پس از محاسبه اختلاف بین پیش‌آزمون و پس‌آزمون از آنالیز واریانس یک‌طرفه استفاده شد. یافته‌ها: هشت هفته تمرینات تداومی و تناوبی نسبت به گروه کنترل، تغییر معنی داری در سطوح DPP-4، انسولین، گلوکز و HOMA2-IR ایجاد نکرد. نسبت به گروه کنترل، تمرین تناوبی موجب بهبودی ­وزن، شاخص­توده­بدنی و صدک­شاخص­توده­بدنی (به­ترتیب 004/0p=، 019/0p= و 022/0p=) شد در حالی که فقط شاخص­توده­بدنی در گروه تمرین تداومی تمایل به کاهش داشت (077/0p=). نتیجه‌گیری: به نظر می­رسد که بهبودی ترکیب بدن ناشی از پروتکل تمرینی مورد استفاده در این پژوهش، برای ایجاد تغییرات معنی دار HOMA2-IR و DPP-4 در دختران چاق نابالغ، کافی نبوده است.