اثر تمرین استقامتی و مصرف آدنوزین بر بیان ژن A1AR در بافت چربی احشایی رت های نر چاق
نویسندگان
1 استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران،
2 دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران،
3 کارشناسی ارشد، مربی، آموزش و پرورش ناحیه ٥ مشهد، خراسان رضوی، ایران،
4 استادیار گروه تربیت بدنی، واحد نیشابور، دانشگاه ازاد اسلامی، نیشابور، ایران،
5 استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران،
6 دکتری فیزیولوژی ورزش، مربی، اموزش و پرورش ناحیه ١ مشهد، خراسان رضوی، ایران
doi
10.22124/jme.2019.3378چکیده
هدف: با این که چاقی در تمام دنیا فراگیر شده است تلاش برای کاهش این اپیدمیک موثر نبوده است. بنابراین نیاز به یافتن راه های جدید پیشگیری از چاقی وجود دارد. هدف از انجام این پژوهش تعیین اثر تمرین استقامتی و آدنوزین بر بیان ژن A1AR در بافت چربی احشایی رت های نر چاق بود. روششناسی: بیست سر رت نر صحرایی، نژاد ویستار به مدت دوازده هفته با غذای پر چرب تغذیه شدند تا به میانگین وزنی 30±319 گرم رسیدند. پس از همسان سازی، رت ها به صورت تصادفی در چهار گروه کنترل-سالین، کنترل-آدنوزین، تمرین-آدنوزین و تمرین-سالین تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل دویدن روی نوارگردان بدون شیب به مدت 12 هفته بود. هر هفته پنج جلسه با سرعت 25-20متر در دقیقه و به مدت31-15 دقیقه اجرا شد. برای اندازهگیری بیان نسبی ژن A1AR از روش PCR استفاده شد. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از روش آماری آنالیز واریانس دو طرفه مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها: هر دو متغیر تمرین استقامتی و مصرف آدنوزین (بهطور مستقل) کاهش معنی داری را در تغییرات بیان ژن A1AR بافت چربی احشایی نشان دادند (001/0= P). همچنین اثرات تعاملی تمرین و آدنوزین حاکی از کاهش معنیدار در تغییرات بیان نسبی ژن A1AR بود (003/0=P) نتیجهگیری: تمرینات استقامتی و مصرف آدنوزین به عنوان آنتاگونیست های A1AR ، محرکهای قوی لیپولیز بافت چربی هستند و این پتانسیل را دارند که به عنوان عوامل لیپولیتیک موثر در چاقی به کار گرفته شوند.
