سنجش کیفیت زندگی در نواحی روستایی (دهستان بهمئی گرمسیری جنوبی در شهرستان بهمئی از توابع استان کهگیلویه و بویراحمد)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران
2 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یادگار امام (ره) شهر ری
3 استاد جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jhgr.2017.60579چکیده
کیفیت زندگی، مفهوم پیچیدة شرایط زندگی و وضعیت جمعیت در یک ناحیه است. این مفهوم دربرگیرندة ابعاد ذهنی و عینی است که شاخصهایی مانند رضایت، شادمانی و امنیت را شامل میشود و در برخی موارد، رضایتهای اجتماعی نیز نام میگیرد. در پژوهش توصیفی-پیمایشی حاضر، شاخصهای کیفیت زندگی در ابعاد اجتماعی، فرهنگی، کالبدی، محیطی و اقتصادی در روستاهای دهستان بهمئی گرمسیری جنوبی در شهرستان بهمئی از توابع استان کهگیلویه و بویراحمد بررسی شد. پس از مطالعة اسنادی، مطالعات میدانی در 8 روستای نمونه (بالای 60 خانوار) صورت گرفت. همچنین 243 پرسشنامه (با استفاده از فرمول کوکران) بهصورت نظاممند میان سرپرستان خانوار توزیع شد. اطلاعات جمعآوریشده، دستهبندی و در نرمافزارهای SPSS و GIS پردازش (تحلیل توصیفی و استنباطی) شد. یافتهها نشان میدهد که براساس دیدگاه سرپرستان خانوار جامعة نمونه از نظر کیفیت آموزش، کیفیت سلامت و امنیت و کیفیت روابط اجتماعی و همبستگی در بعد اجتماعی و فرهنگی شرایط قابلقبولی دارند، اما کیفیت اوقات فراغت (بعد اجتماعی)، کیفیت محیط مسکونی و کیفیت زیرساختها در بعد کالبدی، کیفیت محیط فیزیکی در بعد محیطی و کیفیت درآمد و اشتغال در بعد اقتصادی شرایط مطلوبی ندارند و پایینتر از حد متوسط ارزیابی شدهاند؛ بنابراین، میتوان گفت کیفیت زندگی در این روستاها با شرایط نرمال و مطلوب زندگی فاصله دارد و عامل مهمی در کندی روند توسعة روستایی و فاصلهگرفتن از توسعة پایدار در محیط مورد مطالعه بهشمار میآید.
