معرفی الگوریتم هماتولوژیکی و مولکولی در تشخیص کمبود فاکتور سیزده در آزمایشگاههای ایران
نویسندگان
1 کارشناسارشد هماتولوژی، گروه هماتولوژی دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران - دانشجوی دکترای تخصصی هماتولوژی و بانک خون، گروه هماتولوژی و بانک خون دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد هماتولوژی، گروه هماتولوژی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
3 استادیار، فوق تخصص خون وآنکولوژی اطفال، بیمارستان علی ابن ابیطالب (ع) دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، ایران
4 دکترای حرفه ای علوم آزمایشگاه، گروه هماتولوژی و بانک خون دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
5 کارشناسارشد هماتولوژی، گروه هماتولوژی دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران
6 کارشناسارشد هماتولوژی، گروه هماتولوژی دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران
7 متخصص خون شناسی و بانک خون، استاد گروه هماتولوژی و بانک خون دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
8 متخصص خون شناسی و بانک خون، استاد گروه هماتولوژی و بانک خون دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
9 متخصص خون شناسی و بانک خون، استادیار گروه هماتولوژی و بانک خون دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
10 کارشناس علوم آزمایشگاهی، گروه علوم آزمایشگاهی دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
doi
10.22038/jpsr.2015.4617چکیده
هدف: کمبود فاکتور سیزده یک اختلال خونریزی دهنده بسیار نادر است که در ایران شیوعی 12 برابری در مقایسه با جمعیت عمومی جهان دارد. الگوریتم استانداردی که توسط کمیته بینالمللی ترومبوز و هموستاز برای تشخیص دقیق و طبقهبندی کمبود فاکتور سیزده پیشنهاد شده است به دلیل عدم سرمایهگذاری مناسب و عدم راه اندازی آزمایشات در ایران، تمام بخشهای این الگوریتم نمیتواند برای بیماران ایرانی استفاده شود. این مطالعه قصد دارد با ارائه یک الگوریتم متناسب، به تشخیص دقیق و سریع بیماری بپردازد که منجر به کاهش هزینههای تشخیصی و درمانی برای این بیماری در ایران میگردد. روش بررسی: تمامی مقالات منتشر شده در زمینه کمبود فاکتور سیزده در ایران و جهان با استفاده از پایگاههای اطلاعاتی ,Science Direct Google Scholar ,PubMed مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها: با توجه به امکانات موجود در کشور، استفاده از الگوریتم پیشنهادی این مقاله که براساس امکانات آزمایشگاهی، بررسی علائم بالینی و سابقه خانوادگی افراد طراحی شده است، منجر به تشخیص بموقع بیماران مبتلا به کمبود فاکتور سیزده با هزینهای بسیار کم می شود. نتیجهگیری: هر چند کمیته ISTH الگوریتم استانداردی برای تشخیص کمبود فاکتور سیزده ارائه داده است اما با توجه به هزینههای بالای این الگوریتم و نیز تعداد محدود بیماران مبتلا به کمبود فاکتور سیزده در ایران و سرمایه گزاری کم در این زمینه، امکان پیاده سازی آن در حال حاضر در کشور مقدور نیست. این مطالعه الگوریتمی را پیشنهاد میکند که با امکانات و شرایط کشور سازگاری داشته و قابل اجرا است. با اجرای این الگوریتم و ممکن سازی تشخیص بیماران دارای کمبود فاکتور سیزده، امید است نسبت مرگ و میر در بیماران ایرانی ناشی از این بیماری کاهش پیدا کند.
