بررسی تأثیر لکنت بر شخصیت افراد مذکر بزرگسال
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی گفتاردرمانی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
2 استادیار گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
3 دانشجوی دکتری آمارزیستی، گروه آمار زیستی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
4 کارشناس ارشد گفتاردرمانی، دانشکده علوم پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
5 دانشجوی کارشناسی گفتاردرمانی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
6 عضو هیئت علمی گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22038/jpsr.2015.4385چکیده
هدف: اختلال در جریان گفتار روان را اصطلاحا لکنت می نامند. لکنت می تواند بر ویژگیهای روانشناختی افراد تأثیر بگذارد. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر لکنت بر ویژگیهای شخصیتی افراد مذکر بزرگسال می باشد. روش بررسی: در این پژوهش با استفاده از پرسشنامههای ارزیابی شخصیت نئو (NEO-FFI) 31 فرد (مرد) دارای لکنت با سن بالاتر از 18 سال، و 32 فرد دارای جریان گفتار روان و طبیعی که از لحاظ سن و جنس و تحصیلات با گروه دارای لکنت مطابقت داشتند، به لحاظ شخصیت مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: آزمون تی استیودنت نشان داد که میانگین نمره بعد روان نژادی شخصیت، برونگرایی شخصیت و دلپذیر بودن شخصیت بین دو گروه با یکدیگر به لحاظ آماری تفاوت معناداری داشت لیکن اختلاف بین بعد انعطافپذیری شخصیت و مسئولیت پذیری شخصیت دو گروه به لحاظ آماری تفاوت معناداری نداشت. نمره حاصل از مجموع ابعاد در آزمون نئو دو گروه به لحاظ آماری تفاوت معناداری داشت. نتیجه گیری: یافتههای پژوهش حاکی از این است که افراد دارای لکنت به لحاظ شخصیتی ویژگیهای متفاوتی نسبت به افراد فاقد لکنت دارند. تفاوتهای شخصیتی بین افراد دارای لکنت و افراد دارای گفتار روان ضرورتا˝ حاکی از ویژگیهای شخصیتی غیر معمول و یا الگوهای شخصیتی خاص در افراد دارای لکنت نمی باشد.
