طراحی مدل برندینگ مکانی جهت توسعه گردشگری ورزشی و تفریحی در استانهای حاشیه دریای خزر
نویسندگان
1 گروه مدیریت ورزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
2 گروه مدیریت ورزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
3 استادیار مدیریت ورزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
doi
10.22034/jgeoq.2024.142053.1579چکیده
برندینگ مکانی به دلیل ماهیت ویژه آن، نیازهای متفاوت بهره برداران، فضای کاملاً رقابتی و توانایی آن در تحت تأثیر قرار دادن اولویت های منطقه ای و ملی بسیار پیچیده است. هدف از اجرای این تحقیق، طراحی مدل برندینگ مکانی جهت توسعه گردشگری ورزشی و تفریحی در استان های حاشیه دریای خزر [گلستان، مازندران و گیلان] بوده است. بدین منظور 27 نفر از متخصصین خبره آکادمیک در حوزه های مدیریت ورزشی، گردشگری و برند سازی، مدیران کلان پروژه های ورزشی و تفریحی، مدیران بازاریابی و اقتصادی این کلان پروژه ها، مشاوران طراحی و بهره برداری این پروژه ها، مدیران سازمان گردشگری و اداره کل ورزش و جوانان از استان های حاشیه دریای خزر [گلستان، مازندران و گیلان] به عنوان نمونه تحقیق انتخاب شدند. از روش تحقیق کیفیِ گرندد تئوری (تئوری زمینه ای) به منظور جمع آوری و تحلیل داده ها استفاده شد؛ بدین صورت که رویکرد نظام مند نظریه پردازی در سه مرحله انجام شده است: 1) مرحله کد گذاری باز، 2) مرحله کد گذاری محوری و 3) مرحله کد گذاری انتخابی. همچنین الگوی مورد نظر تحقیق، بر اساس مدل اشتراوس و کوربین در 6 بخش طراحی شد که عبارتند از: 1) شرایط علی، 2) شرایط زمینه ای، 3) شرایط مداخله گر (موانع)، 4) زمینه اصلی، 5) راهبردها و 6) پیامد ها. نتیجه کلی تحقیق نشان داد که این مدل را می توان برای ارزیابی و سنجش کلان پروژه های ورزشی و تفریحی جهت توسعه توریسم ورزشی در مناطق مختلف کشور به کار برد.