تاثیر محلول‌پاشی نانو ذره سلنیوم بر ویژگی‌های ظاهری و بیوشیمیایی گیاه سرخارگل (Echinacea purpurea) تحت تنش خشکی

نویسندگان

1 گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران

2 گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران

3 گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران

doi
10.22059/ijhs.2024.376296.2172
چکیده

به منظور بررسی تاثیر محلول­پاشی نانو ذره سلنیوم بر کاهش اثر منفی تنش خشکی در گیاه سرخارگل (Echinacea purpurea 'Rose Carmine')، پژوهشی به­صورت کرت خرد شده در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار در گلخانه (مرحله نشا تا دو ماه) و سپس در زمین­های زراعی دانشکده کشاورزی دانشگاه ارومیه انجام شد. تیمارهای تنش خشکی (تیمار اصلی) بر اساس ظرفیت زراعی خاک و در چهار سطح 20، 40، 60 و 100 درصد ظرفیت مزرعه به روش سنجش رطوبت خاک در عمق ریشه و با استفاده از دستگاه تی‌دی‌آر اعمال شدند. تیمار نانو ذره سلنیوم (تیمار فرعی) نیز همزمان با اعمال سطوح مختلف تنش خشکی، بصورت محلول­پاشی برگی و در چهار سطح صفر (شاهد)، 5، 10 و 20 میلی­گرم در لیتر و با فواصل دو هفته­ای و در یک دوره سه ماهه اعمال گردید. نتایج نشان داد که بیشترین میزان انباشت پرولین (73/0 میکرومول بر گرم) در تیمار محلول­پاشی 20 میلی­گرم در لیتر نانوذره سلنیوم در شرایط تنش آبیاری 60 درصد ظرفیت زراعی، کمترین مقدار انباشت مالون­دی آلدهاید (8/0 نانومول بر گرم بافت تازه) در تیمار محلول­پاشی 5 میلی­گرم در لیتر نانوذره سلنیوم در شرایط تنش آبیاری 20 درصد ظرفیت زراعی و بیشترین میزان فعالیت آنزیم آسکوربات پراکسیداز (5/2 نانومول بر گرم بافت تازه)، در تیمار محلول­پاشی 20 میلی­گرم در لیتر نانوذره سلنیوم در شرایط تنش آبیاری 20 درصد ظرفیت زراعی مشاهده شد که اختلاف معناداری با نمونه شاهد نشان داد. براساس نتایج حاصل، محلول­پاشی نانو ذره سلنیوم تاثیر مثبتی در افزایش میزان تحمل گیاه سرخارگل در شرایط تنش داشت و در نتیجه عملکرد و صفات رشدی به­طور معنی­داری تحت تاثیر سطوح آبیاری و تیمار محلول­پاشی قرار گرفت.