بررسی نحوه اقامه دعوای اضافی در حقوق ایران
نویسندگان
1 استادیار حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شهر قدس، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد آیت الله آملی، آمل، ایران
3 مدرس، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب، تهران، ایران
doi
10.30473/clk.2021.60203.2987چکیده
عوای اضافی در نظام حقوقی آیین دادرسی مدنی ایران چندان مطرح و معرفی نشده است و در نشریات و محافل حقوقی نیز مباحث اندکی در این خصوص بیان شده است. حسب بیان مقنن در ماده 17 قانون آیین دادرسی مدنی، دعوای اضافی یکی از انواع دعاوی طاری است و بر آگاهان روشن است که طرح و دفاع نسبت به چنین دعوایی مستلزم رعایت تشریفات مندرج در قانون صدرالاشاره است. در مقررات دادرسی مدنی برخلاف سایر دعاوی طاری (تقابل، جلب ثالث و ورود ثالث)، آثار و احکام آن تفصیلاً و مستقلاً بررسی نشده است. پرسش مطروحه در این مقاله بررسی نحوه اقامه دعوای اضافی در حقوق دادرسی ایران است که منطقاً باید با منشأ واحد دعوای اصلی، مرتبط باشد. تقدیم دادخواست و ارائه برخی استنتاجهای نوین با رعایت قانون و الهام از رویه قضایی، امکان طرح دعوای اضافی توسط خواندۀ دعوای اصلی (متقابل) و پذیرش دعوای اضافی پس از پایان مهلت قانونی منوط به رضایت خوانده، دستاورد این مقاله است. نویسنده با بررسی مفهوم، ضرورت، شرایط، احکام وتحلیل این دعوا کوشیده است با پرتوافکنی بر نقاط مبهم، گامی هرچند کوچک بردارد.
