بررسی تأثیر محلولپاشی پوترسین بر روند تغییرات برخی صفات بیوشیمیایی دانهالهای لیموترش تحت تنش خشکی
نویسندگان
1 گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز ایران
doi
10.22059/ijhs.2024.372635.2157چکیده
تنش خشکی از جمله تنشهای غیرزندهای است که اثرات سوء بر فرایند رشد و نمو گیاهان نظیر مرکبات دارد. یکی از مواد تاثیرگذار در کاهش و تعدیل تنش خشکی بر گیاهان پلیآمینها هستند. پلیآمینها (پوترسین، اسپرمین و اسپرمیدین) نوعی ماده تنظیم کننده رشد نیتروژنی هستند که در همه موجودات زنده وجود دارند. به منظور بررسی اثر سطوح مختلف پوترسین (0، 5/0، 1 و 2 میلیمولار) و سطوح مختلف آبیاری (100، 75 و 50 درصد پتانسیل تبخیر و تعرق) بر صفات بیوشیمیایی لیموترش آزمایشی به صورت اندازهگیری تکراری در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار طی سالهای 99-1398 در گلخانه دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران اهواز صورت گرفت. نتایج به دست آمده نشان داد که تنش خشکی در سطوح 50 و 75 درصد تبخیر و تعرق به طور معنیداری میزان پرولین، کربوهیدرات محلول کل، مالوندیآلدهید، پروتئین و فعالیت آنزیم پراکسیداز را افزایش و کلروفیل را کاهش داد. کاربرد پوترسین با غلظتهای 1 و 2 میلیمولار به همراه آبیاری کامل میزان کلروفیل، پرولین، کربوهیدرات محلول کل، پروتئین و فعالیت آنزیم پراکسیداز را افزایش داد و میزان مالوندیآلدهید را کاهش داد. به طور کلی نتایج نشان داد که کاربرد پلیآمینها موجب بهبود خصوصیات بیوشیمیایی و افزایش مقاومت نهالهای لیموترش به تنش خشکی گردید.