اثر کاربرد ریشه ‏ای و محلول‏پاشی برگی سلنیوم بر رشد و عملکرد توت‏فرنگی رقم کویین‏الیزا در کشت هیدروپونیک

نویسندگان

1 گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

2 گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

3 گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

4 گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران

doi
10.22059/ijhs.2024.283573.2101
چکیده

با توجه به حذف خاک در کشت‌های بدون خاک و عدم تامین برخی عناصر مفید در محلول غذایی، استفاده از عناصر مفید در شرایط کشت بدون خاک می‌تواند در بهبود رشد گیاهان موثر باشد. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر کاربرد ریشه‏ای و محلول‏پاشی سلنیوم بر رشد رویشی، میوه‌دهی و عملکرد توت‏فرنگی رقم کویین‌الیزا در قالب طرح کاملاً تصادفی با هشت تیمار و چهار تکرار انجام شد. در مرحله چهار تا پنج‏برگی، تیمارهای سلنات سدیم به‌صورت محلول‏پاشی در سه غلظت‏ (دو، چهار و شش میلی‏گرم در لیتر) دو هفته یکبار، کاربرد ریشه‏ای در سه غلظت (یک، دو و سه میلی‏گرم در لیتر) یک روز در میان، تیمار ترکیبی محلول‏پاشی دو میلی‏گرم در لیتر همراه با کاربرد ریشه‏ای یک میلی‏گرم در لیتر و تیمار شاهد اعمال گردید. نتایج نشان داد موثرترین تیمارها شامل کاربرد ریشه‌ای سلنات سدیم یک و دو میلی‌گرم در لیتر بودند. بالاترین وزن میوه‌های اولیه (36/15 گرم) در تیمار محلول غذایی سلنات سدیم یک میلی‌گرم در لیتر و بیشترین افزایش در مقدار آنتوسیانین میوه و فعالیت ضداکسایشی در تیمار دو میلی‌گرم در لیتر مشاهده شد. بیشترین میزان جذب آهن و روی در تیمار محلول غذایی یک میلی‌گرم در لیتر سلنات سدیم به ترتیب با میانگین 06/140 و 83/17 میلی‏گرم در کیلوگرم ماده خشک بود. در مجموع، در توت‏فرنگی رقم کویین‌الیزا در شرایط هیدروپونیک، کاربرد ریشه‏ای سلنات سدیم در سطوح مختلف نتایج بهتری را نسبت به تیمارهایی که محلول‏پاشی شدند، نشان داد.