پیشگیری از بحرانهای اجتماعی با بهره گیری از سواد امنیتی (ناظر بر ماده 103قانون برنامه هفتم توسعه )
نویسندگان
1 دکتری امنیت ملی، استادیار و عضو هیئت علمی استادیار، دانشگاه عالی دفاع ملی، تهران، ایران.
doi
10.22034/scs.2025.445786.1549چکیده
امنیت از کلیدیترین نیازهای جوامع بشری است و یکی از اهداف مهم دولتها نیز تأمین و حفظ آن است. امنیتسازی در گرو نقشآفرینی عوامل و فرایندهای گوناگونی است. در بیشتر مطالعات به عوامل مولد امنیت و نیروهای حافظ امنیت توجه میشود. نظر به آنچه بیان شد، مسئله پژوهش آن است که بهجز عوامل یادشده، چه متغیرهایی در ایجاد امنیت و پیشگیری از بحرانها نقشآفرین هستند؟ در راستای مسئله بیانشده، نویسنده این پرسش اصلی را مطرح نموده است که سوادهای امنیتی چه نقشی در پیشگیری از بحرانها در ج.ا.ایران دارند؟ نویسنده برای پاسخ به این پرسش ابتدا، با بررسی اسناد و منابع معتبر داخلی و خارجی تعاریفی از سوادهای امنیتی ارائه نموده و در ادامه نقش این سوادها را در پیشگیری از بحرانها تبیین نموده است. بهمنظور اعتبارسنجی یافتههای نظری، نویسنده پرسشنامهای محققساخت را تنظیم و آن بین 50 نفر از خبرگان مرتبط توزیع نمود. یافتههای پژوهش که از سوی کارشناسان و متخصصان مورد تأیید قرار گرفت، نشان میدهد رابطه معنادار و مستقیمی بین میزان و سطح سواد امنیتی جامعه و جلوگیری از وقوع بحرانها وجود دارد؛ بهعبارتی میزان و کیفیت سوادهای امنیتی جامعه از شاخصهای تعیینکننده توان پیشگیری کشور از وقوع بحرانهاست. با نهادینه و درونیسازی سوادهای امنیتی، بستر مناسبی برای ایمن و مصونسازی جامعه در برابر چالشهایی همچون بحرانها و یا جلوگیری از تشدید و اوجگیری آن فراهم خواهد شد
