مدل یابی شادکامی در اجتماع براساس ویژگیهای شخصیتی (درونگرایی – برونگرایی) با میانجیگری سازگاری اجتماعی در نوجوانان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، رودهن، ایران.
2 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، رودهن، ایران (نویسنده مسئول).
3 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، رودهن، ایران.
doi
10.22034/scs.2024.435806.1536چکیده
شادکامی یکی از اجزای ضروری امید به زندگی و افزایش کیفیت زندگی در اجتماع است، بنابراین توجه به آن از سنین نوجوانی که دوران رشد و شکلگیری هویت است، اهمیت فراوانی دارد. هدف پژوهش حاضر مدلیابی شادکامی در اجتماع براساس ویژگیهای شخصیتی (درونگرایی – برونگرایی) با میانجیگری سازگاری اجتماعی در نوجوانان بود. طرح پژوهش کاربردی و روش انجام آن توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی نوجوانان دختر شاغل به تحصیل در دوره دوم دبیرستان تشکیل میدادند که 352 نفر با استفاده از روش نمونه-گیر تصادفی خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند و به پرسشنامههای شادکامی آکسفورد (2002)، شخصیت نوجوان آیزنک (1975) و سازگاری دانشآموزان سینها و سینگ (1993) پاسخ دادند. نتایج نشان داد بین ویژگیهای شخصیتی و شادکامی نوجوانان رابطه مثبتی وجود دارد، اما نتوانست شواهدی از نقش میانجیگری سازگاری اجتماعی بین این دو متغیر پیدا کند. به عبارت دیگر، به نظر میرسد که ویژگیهای شخصیتی به طور مستقیم بر شادکامی نوجوانان تاثیر میگذارند و سازگاری اجتماعی در این رابطه نقشی واسطهای ندارد.
