سنجش تأثیر تجربه شغلی بر شکاف خودواقعی و آرمانی دانشجویان و دانشآموختگان
نویسندگان
1 موسسه پژوهش و برنامه ریزی آموزش عالی مطالعات تطبیقی و نوآوری در آموزش عالی
2 دانشگاه خوارزمی
3 گروه جامعه شناسی،دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه خوارزمی
4 دانشگاه کبک در مونترال
doi
10.22034/scs.2023.393587.1429چکیده
شکلگیری خودواقعی و آرمانی در مسیر تجربه شغلی یکی از مهمترین مراحل جامعهپذیری شغلی است. هدف این مطالعه سنجش شکاف بین خودواقعی و آرمانی دانشجویان و دانشآموختگان دانشگاه، پیش و پس از تجربه شغلی است. روش این مطالعه کمی از نوع پیمایش است. شیوه نمونهگیری خوشهای تصادفی است و 354 نفر از دانشجویان و دانشآموختگان دوره تحصیلات تکمیلی دانشگاه تهران از 4 رشته تحصیلی بر اساس تقسیمبندی بچر، از علوم مختلف نرم محض، نرم کاربردی، سخت محض و سخت کاربردی انتخاب شدند. نتایج حاصل نشان میدهد بهطور میانگین ارزیابی پاسخگویان از وضعیت خودواقعی نمره 70/94 و ارزیابی از خودآرمانی نمره 86.9 بهدست آمده است. تحلیل میانگین نمره شکاف بین خودواقعی و خودآرمانی حاکی از آن است که متغیر دانشآموختگی و گذراندن دوره جامعهپذیری دانشگاهی از یکسو و شاغل بودن بهویژه اشتغال مرتبط با رشته تحصیلی و جامعهپذیری شغلی مرتبط ازسویدیگر، عوامل مهمی در درک واقعیتها و کاهش شکاف است، همچنین یا دانشجویان شاغل به تحصیل در رشتههای نرم (روانشناسی و حقوق) کمتر از شاغلان به تحصیل در رشتههای سخت (شیمی و مهندسی کامپیوتر) شکاف خودآرمانی تا خودواقعی را تجربه میکنند. این مطالعه تأثیرات مثبت جامعهپذیری دانشگاهی و شغلی بر کاهش شکاف خودواقعی و خودآرمانی در طول تجربیات تحصیلات دانشگاهی و شغلی در بین دانشجویان و دانشآموختگان مطالعه شده را تأیید میکند.