دستیابی به مهمترین عناصر خداباوری و توکل در حیات طیبه بر پایه سند تحول بنیادین آموزش و پرورش با رویکرد فقهی ـ تربیتی
نویسندگان
1 حوزه علمیه قم
2 گروه فقه تربیتی جامعه المصطفی قم
doi
10.22034/scs.2023.409889.1472چکیده
نظام تعلیم و تربیت کشور نیازمند بهروزرسانی و تحولی اساسی است ازسویدیگر نیز اجرای نامحسوس برخی مفاد سند2030 در گوشه و کنار بر ضرورت این تحول در جهت تعلیم و تربیت اسلامی ـ ایرانی میافزاید. هدف مهم این نوشتار بررسی فقهی ـ تربیتی سند تحول بنیادین آموزش و پرورش با هدف دستیابی به مهمترین عناصر خداباوری و توکل بر خدا در حیات طیبه است. بررسی این مهم در راستای تحقق بند 1 از هدفهای کلان سند تحول ضروری است. تحقق این هدف والا در تربیت انسانی مؤمن، خداباور، متعهد به وظایف، حقمدار و دارای عزت نفس تجلی مییابد. تحقق این هدف بهعنوان یک راهبرد کلان در بعد معرفتی، مبتنی بر «شناخت پروردگار، تقویت ایمان، توجه به ذات باریتعالی و ناامیدی از غیر او و حقمداری و استقامت بر آن» که همگی از زمینهها و عناصر توکل بهشمار میرود. این مقاله به این پرسش اساسی میپردازد: «برپایه بررسی سند تحول بنیادین، عناصر کلیدی خداباوری و توکل در حیات طیبه چیست؟» برای دستیابی به پاسخی متقن، مقاله پیش رو با روش توصیفی ـ تحلیلی به تحلیل مفاد آیات و روایات پرداخته و با بهرهگیری از روشهای استظهار از متن مطابق مبانی اصول استنباط، مهمترین عناصر رشد خداباوری و توکل را استنباط کرد. از مهمترین نتایج پژوهشی تطابق شاخصههای خداباوری در قرآن و روایات با اهداف و راهکارهای عملی سند تحول بنیادین است و همچنین دستیابی به زمینههای توکل که عبارتاند از: «شناخت صفات پروردگار؛ تقویت ایمان؛ باورمندی به ذات لایزال الهی و امید نبستن به دیگران؛ حقمداری و استقامت بر آن».
