تأثیر تغذیۀ درون تخم‌مرغی بتا- هیدروکسی بتا- متیل‌بوتیرات و دکسترین و محرومیت آب و خوراک پس از تفریخ بر ذخایر گلیکوژن بدن و ریخت‌شناسی میان رودۀ جوجه‌های گوشتی در سن هفت‌روزگی با استفاده از روش رویۀ پاسخ

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه علوم دامی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران

2 دانشیار، گروه علوم دامی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران

3 استادیار، گروه علوم دامی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
10.22059/ijas.2017.236208.653539
چکیده

پاسخ جوجه­های گوشتی به تغذیۀ درون تخم­مرغی بتا- هیدروکسی بتا- متیل­بوتیرات (HMB) و دکسترین و زمان دسترسی به نخستین خوراک با استفاده از طرح باکس- بنکن و روش رویۀ پاسخ ارزیابی شد. در روز 18 دورۀ جوجه­کشی، 1500 عدد تخم­مرغ قابل جوجه­کشی سویۀ راس 308 به‌طور تصادفی به تیمارهای آزمایشی به‌دست‌آمده از طرح باکس- بنکن، هرکدام شامل چهار تکرار، سه سطح تغذیۀ درون تخم­مرغی HMB (0، 5/0 و 1 درصد) و دکسترین (0، 20 و 40 درصد)، و سه سطح زمان دسترسی به نخستین خوراک (6، 27 و 48 ساعت) اختصاص داده شدند. تغذیۀ درون تخم­مرغی دکسترین منجر به کاهش معنی­دار قابلیت جوجه درآوری شد (05/0>P)، درحالی‌که تغذیۀ درون تخم­مرغی HMB تأثیر معنی­داری بر قابلیت جوجه درآوری نداشت (05/0<P). در مدل­های شاخص کارایی تولید اروپایی، مساحت پرزهای میان روده (ژژنوم) و میزان گلیکوژن بافت کبد و ماهیچۀ سینۀ جوجه­های گوشتی در سن هفت‌روزگی، اجزاء خطی بیشترین (61/0 تا 79/0) مشارکت را برای توضیح وجود واریانس در پاسخ جوجه­های گوشتی داشتند. نتایج این تحقیق نشان داد، دستیابی به بالاترین شاخص کارایی تولید اروپایی در سن هفت‌روزگی با تغذیۀ درون تخم­مرغی HMB و دکسترین (به ترتیب میزان 54/0 و 03/39 درصد) در مایع آمنیونی تا بیشینه 79/20 ساعت گرسنگی پس از تفریخ میسر است.