فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

این پژوهش برای بررسی و ارزیابی تأثیر افزودن مقادیر 400، 200 و 200 میلی‌گرم در کیلوگرم به ترتیب از کارواکرول، تیمول و منتول به یک جیرۀ شاهد بدون افزودنی بر ذخیره و توزیع چربی در لاشۀ جوجه­های گوشتی با استفاده از 96 قطعه جوجۀ گوشتی ماده از سن 12 تا 42 روزگی اجرا شد. افزودن کارواکرول، منتول و تیمول به جیره به ترتیب موجب کاهش معنی­داری در قابلیت هضم ایلئومی چربی خام به میزان 02/8، 06/5 و 08/15 درصد شد (01/0p<). میانگین چربی لاشه و چربی پرهای جوجه­های تغذیه‌شده با جیرۀ حاوی کارواکرول به ترتیب 08/6 و 57/31 درصد کمتر از گروه شاهد بود (05/0p<). افزودن کارواکرول به جیره موجب 86/6، 95/6، 01/38 و 50/10 درصد کاهش به ترتیب در چربی شکمی (05/0p>)، چربی گردن (05/0p>)، چربی زیرپوست (05/0p<) و چربی بافت ران شد (10/0p<). ضخامت چربی پشت مرغ­های دریافت‌کنندۀ جیره­های حاوی کارواکرول، تیمول و منتول به‌طور معنی­داری کمتر از گروه شاهد بود (05/0p<). غلظت و نسبت هورمون­های استرادیول، دی هیدرو اپیاندروسترون و تستووسترون، پروژسترون و کورتیزول سرم خون جوجه­های تغذیه‌شده با جیره­های حاوی کارواکرول، منتول و تیمول و جیرۀ شاهد تفاوت معنی­داری نداشت (05/0p>). بنابر نتایج این آزمایش به نظر می­رسد که کارواکرول و تیمول موجب کاهش قابلیت هضم ایلئومی چربی و کاهش چربی لاشۀ مرغ به‌ویژه در بخش چربی زیرپوستی می­ شوند.