جهان شناسی اجتماعی نوین در شبکه های مجازی از منظر باطن گرایی تمدنی: مطالعۀ پدیدارشناسانۀ هرمنوتیکی
نویسندگان
1 دکتری تخصصی جامعه شناسی فرهنگی - عضو هیئت علمی دانشگاه امام صادق ع
doi
10.22034/scs.2023.400493.1453چکیده
در پی تأثیرات تدریجی مدرنیته و روشنگری، کیهانشناسی دینی به جهانشناسی اجتماعی مبدل شد. پس از ظهور فضای سایبر، زمینه برای شکلگیری نوعی از جهانشناسی اجتماعی نوین فراهم آمد. هویت، فرهنگ، ذهنیات، روحیات، احساسات و عملکرد کاربران در شبکههای اجتماعی بهطور قابل توجهی متأثر از آن جهانشناسی است. این مقاله با رویکرد باطنگرایی(از یک سو، رویکرد عبدالواحد یحیی و از سوی دیگر، رویکرد پیتر برگر) و با استفاده از روش پدیدارشناسی هرمنوتیکی به توصیف، تفسیر و تأویل مسئلۀ مذکور پرداخته است. در این راستا، از نمونهگیری هدفمند با مراجعه به کانال تلگرامی استفاده شده است. یافتهها در دو محور تحلیل شدهاند: 1)فعالیتها و باورهای کاربران در راستای خلق و بازتولید جهانشناسی اجتماعی در شبکههای اجتماعی بهمثابۀ متن و متنواره(تحلیل اولیه)؛ 2)معناسازی و تفسیر مبناکاوانه از آن فعالیتها و باورها(تحلیل ثانویه). بعضی از نتایج حاصل از تحلیل ثانویه بر اساس منطق هرمنوتیکی شامل مؤلفههای زیر است: 1)تعامل آئینی و پرستش کورکورانه(اتاق پژواک)؛ 2)اگزیستانسیالیسم شبکهایشده و پرومتهوار بودن زیست مجازی؛ 3)دوگانۀ تمدن فناورانه و تمدن اخلاقی در زندگی روزمره(پرسشهای بنیادی و ناایمنی هستیشناختی)؛ 4)امتداد و احیای مجازیِ جهانشناسی اجتماعی و حل معضلۀ نومینالیستی(وجود اتساعی مجازی)؛ 5)توهم رفع سوء تفاهم از سکولاریسم با برآمدن پسا ماتریالیسم(آرمان شهر مجازی).