فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: با ورود به میانسالی و افزایش شیوع مقاومت به انسولین و التهاب مزمن در مردان کم‌تحرک، ضرورت استفاده از مداخلات غیردارویی و نوین برای مراحل پیش بالینی می تواند از طریق بهبود شاخص هایی مانند مقاومت به انسولین، (C-Reactive Protein) CRP یا (Cardiometabolic Triage Index) CTI روند پیشرفت به سمت بیماری‌های مزمن را کند یا معکوس کنند. هدف این مطالعه، تعیین اثرات تمرینات عضلات مرکزی، تحریک الکتریکی چند جهته (Electromagnetic Muscle Directional Stimulation) EMDS و ترکیب آن‌ها بر شاخص‌های TyG) Triglyceride- Glucose Index) وCTI  به عنوان بک نشانگر زیستی برای کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی- عروقی، دیابت نوع دو در مردان میانسال پشت میزنشین بود. روش‌ها: این پژوهش نیمه‌تجربی، به‌صورت پیش‌آزمون- پس‌آزمون با چهار گروه شامل کنترل، تمرین، تحریک الکتریکی چند جهته (EMDS)، و گروه ترکیبی بر روی ۴۸ مرد میانسال پشت‌میزنشین و کم تحرک  انجام شد. مداخلات شامل ۸ هفته برنامه تمرینی اختصاصی عضلات مرکزی به صورت ساختاریافته و پیشرونده و بر اساس سطح آمادگی، آستانه تحمل درد و بار درک‌شده (VAS) Visual Analogue Scale  هر شرکت‌کننده، به‌صورت فردی تنظیم و تعدیل می‌شد، گروه تحریک 7 جلسه تحریک با دستگاه TruSculpt Flex و گروه ترکیبی شامل هر دو مداخله بود. نمونه‌های خون وریدی ناشتا قبل و بعد از مداخله گرفته شد. شاخص‌های FBS، انسولین، HOMA-IR، TG، CRP و شاخص‌های ترکیبی TyG و CTI اندازه‌گیری شدند. داده‌ها با آزمون‌های t زوجی، ANOVA و آزمون تعقیبی Bonferroni با سطح معنی داری 0/05 > P تحلیل شدند یافته‌ها: آماره های توصیفی گروه نمونه عبارت بود از میانگین سن: 44/94 ± 6/28 سال، میانگین نمایه توده‌ی بدنی: 60/25 ± 71/1 کیلوگرم بر متر مربع و میانگین درصد چربی بدن: 26/16 ± 2/29 درصد. طبق یافته‌های تحلیلی، کاهش معنادار در FBS، انسولین، HOMA-IR و TG در گروه‌های مداخله مشاهده شد (0/001 > P). شاخص TyG در سه گروه مداخله کاهش یافت و تفاوت بین‌گروهی معنی‌داری نشان داد (0/02 = P). کاهش معنادار CTI در گروه ترکیبی و تمرین مشاهده شد. شاخص CRP در گروه‌ تحریک کاهش غیر معنی‌داری داشت (0/18 = P). نتیجه‌گیری: مداخله‌ی ترکیبی تمرینات عضلات مرکزی و تحریک الکتریکی (EMDS)، می‌تواند به‌طور مؤثر مقاومت به انسولین و بار التهابی را کاهش داده و شاخص‌های متابولیکی را در مردان کم‌تحرک بهبود بخشد. همچنین شاخص CTI در این مطالعه نسبت به مداخلات تمرینی و ترکیبی تغییرپذیر بود و می تواند در پژوهش‌های آینده به عنوان ابزار پایش سلامت‌محور مورد توجه قرار گیرد.