نقش واسطهای خودشفقتورزی در رابطهی بین کارکرد خانواده و تحمل پریشانی مراجعان سرپایی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران
2 گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران.
doi
10.48305/jims.v43.i845.1823چکیده
مقدمه: تحمل پریشانی، یکی از ویژگیهای روانشناختی است که نقش مهمی در پیشگیری، ایجاد و تداوم آسیبهای روانی دارد. از اینرو هدف اصلی این پژوهش، بررسی نقش واسطهای خودشفقتورزی در رابطهی بین کارکرد خانواده و تحمل پریشانی بود. روشها: این پژوهش مقطعی، بنیادی و توصیفی از نوع همبستگی است. جامعهی آماری آن شامل تمامی افراد مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر مشهد در نیمه اول سال 1403 بود. نمونه پژوهش شامل 318 نفر از افراد مراجعهکننده به مراکز مشاوره آرامش ماندگار بود که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای بهکاررفته در این پژوهش شامل مقیاس تحمل پریشانی، فرم کوتاه سنجش عملکرد خانواده و مقیاس شفقت به خود بود. یافتهها: نتایج نشان داد، بین کارکرد خانواده، خودشفقتورزی و تحمل پریشانی رابطه وجود دارد (0/05 > P). همچنین خودشفقتورزی در رابطه بین کارکرد خانواده و تحمل پریشانی نقش واسطهای دارد. نتیجهگیری: کارکرد خانواده و خودشفقتورزی، نقش مهمی در تحمل پریشانی مراجعان سرپایی دارند؛ لذا پژوهشگران و متخصصان حوزهی بهداشت روان میتوانند به نقش این سازههای روانشناختی در تدوین مدلهای آسیبشناختی و درمان توجه نمایند
