تاثیر تمرینات ثبات مرکزی بر کیفیت ماژول های الکترومیوگرافی و عملکرد حرکتی اندام تحتانی پس از بازسازی لیگامنت متقاطع قدامی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده‌ی علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

2 دانشیار، گروه آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده‌ی علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

3 استاد، گروه آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده‌ی علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

4 دانشیار، گروه آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده‌ی علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.48305/jims.v43.i845.1837
چکیده

مقدمه: آسیب‌های رباط متقاطع قدامی (Anterior cruciate ligament) ACL یکی از شایع‌ترین آسیب‌های زانو در ورزش است. شواهد نشان می‌دهد که مداخلات تمرینی می‌توانند، الگوی ترکیب ماژول‌ها و توالی فعال‌سازی عضلات را تغییر دهند و نقش مؤثری در توانبخشی آسیب ACL ایفا کنند. هدف این مطالعه، تعیین تأثیر هشت هفته تمرینات ثبات مرکزی بر کیفیت ماژول‌های عضلات اندام تحتانی در افراد ACLR می‌باشد.روش‌ها: این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. ۳۰ ورزشکار مرد در رشته فوتبال در دو گروه تجربی (تمرینات بخش مرکزی) و کنترل تقسیم شدند. فعالیت الکترومیوگرافی عضلات منتخب اندام تحتانی طی اجرای پرش و فرود تک‌پا ثبت شد. ترکیب، زمان‌بندی ماژول‌ها و عملکرد حرکتی قبل و بعد از مداخله مورد مقایسه قرار گرفت. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر در سطح معناداری 0/05 > P استفاده شد.یافته‌ها: نتایج نشان داد کیفیت زمانبندی در ماژول‌های 4،3،2،1، (0/005 = P، 0/012 = P، 0/001 = P، 0/008 = P) و کیفیت ترکیب در ماژول 2 و 4 بهبود یافت (0/001 = P، 005/0 = P در همسترینگ و پلانتار فلکسور مچ پا در افراد ACLR شد همچنین، عملکرد FMS بهبود یافت.نتیجه‌گیری: تمرینات ثبات مرکزی می‌توانند با تاثیرگذاری بر ترکیب و زمان بندی ماژول موجب بهبود سازماندهی عصبی-عضلانی اندام تحتانی شده و خطر آسیب مجدد ACL را کاهش دهند.