تأثیر دو نوع فرود رایج بر فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی در ورزشکاران دارای کشیدگی همسترینگ

نویسندگان

1 دانشجوی رشته کینزیولوژی، دانشکده سلامت، دانشگاه یورک، تورنتو، انتاریو، کانادا

2 استادیار، گروه آموزش تربیت بدنی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

3 دانشجوی دکتری تخصصی، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

doi
10.48305/jims.v43.i844.1801
چکیده

مقدمه: کشیدگی عضلات همسترینگ، یکی از شایع‌ترین آسیب‌های اندام تحتانی در ورزشکاران است که با اختلالات پایدار عصبی-‌عضلانی همراه است و می‌تواند بر پایداری زانو و خطر آسیب‌های مکرر تأثیر بگذارد. این مطالعه به بررسی تأثیر دو الگوی فرود با تنه اکستند شده و فلکس‌ شده بر فرکانس میانه الکترومایوگرافی عضلات اندام تحتانی در ورزشکاران والیبالیست با سابقه‌ی کشیدگی همسترینگ در مقایسه با همتایان سالم پرداخت.روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع مقطعی مقایسه‌ای بود. تعداد 16 والیبالیست مرد سالم و 16 والیبالیست مرد با کشیدگی همسترینگ به صورت هدفمند به دو گروه شاهد و مورد تقسیم شدند. فعالیت الکتریکی عضلات منتخب با دستگاه الکترومایوگرافی حین فرود از جعبه 30 سانتی‌متری ثبت شد. جهت تحلیل‌های آماری از آنالیز واریانس با اندازه‌های تکراری در سطح معنی‌داری 0/05 استفاده شد.یافته‌ها: در فرکانس میانه عضلات رکتوس فموریس (0/022 = P) و بایسپس فموریس (0/035 = P) در اثر عامل گروه، فرکانس میانه عضلات بایسپس فموریس (0/016 = P) و وستوس مدیالیس (0/017 = P) در اثر عامل تکلیف و اثر تعاملی تکلیف*گروه در این دو عضله (0/044 = P) و (0/029 = P) اختلاف معنی‌داری مشاهد شد.نتیجه‌گیری: ورزشکاران با کشیدگی همسترینگ، الگوهای متفاوتی در فعال‌سازی عصبی‌عضلانی نشان می‌دهند که وابسته به وضعیت تنه است و فرود با تنه فلکس‌شده می‌تواند بار مکانیکی را بهتر توزیع کند. در بازتوانی، تمرکز بر تمرینات فرود با تنه فلکس‌شده و هماهنگی کوادریسپس- همسترینگ می‌تواند خطر عود آسیب را کاهش دهد و بازگشت ایمن به ورزش را تسهیل کند.