مقایسهی ارتباط سطح سرمی بتا 2 میکروگلبولین و سطح فعالیت بیماری در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید با افراد سالم
نویسندگان
1 گروه بیماریهای داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بیرجند، بیرجند، ایران
2 استاد آسیبشناسی، گروه پاتولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بیرجند، بیرجند، ایران
3 دانشیار بیماریهای داخلی، دانشگاه علوم پزشکی بیرجند، بیرجند، ایران
4 استادیار، گروه اپیدمیولوژی و آمار، دانشکدهی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی بیرجند، بیرجند، ایران
doi
10.48305/jims.v43.i844.1810چکیده
مقدمه: آرتریت روماتوئید (Rheumatoid arthritis) RA بیماری التهابی، مزمن اتوایمیون غیرعفونی و سیستمیک با علت ناشناخته که با تخریب ساختاری و بافتی اطراف مفاصل همراه است. تشخیص زودهنگام بیماران پرخطر منجر به کاهش مرگ و میر و عوارض بیماری میشود. در برخی مطالعات بیان شده است که تولید β2M طی بیماریهای لنفوپرولیفراتیو و اتوایمیون ارتباط دارد. هدف مطالعهی حاضر، مقایسهی سطح سرمی بتا 2 میکروگلبولین و سطح فعالیت بیماری در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید با افراد سالم بود. روشها: در این مطالعهی مورد- شاهدی، 33 بیمار مبتلا به RA و 33 فردد غیرمبتلا به RA در سال 1402 وارد مطالعه شدند. از بیماران نمونهی خون 5 سیسی جهت ارزیابی پارامترهای ESR، CRP و β2M اخذ شد. پرسشنامه DAS-28 نیز برای بیماران گروه بیمار تکمیل شد یافتهها: میانگین سنی شرکتکنندگان در دو گروه مورد بررسی، توزیع فراوانی جنسیت و سطح تحصیلات در گروه کنترل و مورد با یکدیگر تفاوت معنیداری نداشت. میانگین سطح سرمی بتادو میکروگلبولین، CRP، ESR، تعداد مفاصل درگیر و تندرس مفاصل در گروه مورد بطور معنیداری بیشتر از گروه شاهد بود (0/05 > P). میانگین سطح سطرمی بتادو میکروگلبولین با سطح سرمی CRP و ESR ارتباط مستقیم و معنیداری داشت (0/001 > P). نتیجهگیری: سطح سرمی بتادو میگروگلبولین مارکری مناسب جهت پیشبینی فعالیت و شدت بیماری در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید بود