تأثیر آموزش بر دانش و نگرش دندانپزشکان عمومی شهر شیراز نسبت به مدیریت درمانهای دندانپزشکی در بیماران مبتلا به سرطان دهان تحت شیمیدرمانی و پرتودرمانی
نویسندگان
1 دانشجوی دندانپزشکی عمومی، مرکز تحقیقات بیماریهای دهان و دندان، دانشکدهی دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
2 استادیار، بخش بیماریهای دهان، فک و صورت، مرکز تحقیقات بیماریهای دهان و دندان، دانشکدهی دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
doi
10.48305/jims.v43.i843.1735چکیده
مقدمه: سرطان دهان، از شایعترین بدخیمیها و از چالشهای عمده سلامت در سطح جهان است و در ایران نیز بار سلامت قابلتوجهی را به خود اختصاص میدهد. بیماران دریافتکننده شیمیدرمانی و پرتودرمانی غالباً با عوارض شدید دهانی مواجه میشوند که این امر، مدیریت دندانپزشکی را به موضوعی حیاتی تبدیل میکند. لذا هدف از این مطالعه، ارزیابی دانش و نگرش دندانپزشکان عمومی شهر شیراز نسبت به مدیریت درمانهای دندانپزشکی در بیماران مبتلا به سرطان دهان تحت شیمیدرمانی و پرتودرمانی میباشد. روشها: این مطالعهی نیمه تجربی در سال 1402 بر روی 100 نفز از دندانپزشکان عمومی شهر شیراز، انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه شامل اطلاعات دموگرافیک، 14 سؤال سنجش دانش و 5 سؤال سنجش نگرش درباره مدیریت عوارض دهانی مرتبط با درمان سرطان جمعآوری گردید. پس از ارزیابی اولیه، یک برنامهی آموزشی چندرسانهای ارائه شد. یک ماه بعد، 91 نفر از دندانپزشکان پرسشنامه پسآزمون را تکمیل کردند. نتایج قبل و بعد از مداخله باهم مقایسه گردید. یافتهها: از مجموع 100 دندانپزشک عمومی که در ابتدا وارد مطالعه شدند، 91 نفر (91 درصد) هر دو مرحله مطالعه را تکمیل کردند. از این تعداد، 43 نفر (47/3 درصد) مرد و 48 نفر (52/7 درصد) زن بودند. میانگین سن شرکتکنندگان 8/9 ± 42/2 سال بود. میانگین نمرهی دانش شرکتکنندگان از 1/5 ± 6/67 به 1/3 ± 9/43 و میانگین نمرهی نگرش از 2/6 ± 12/22 به 7/2 ± 11/70 رسید (0/001 > P). بین دانش و نگرش با جنسیت، محل کار یا سنوات تجربه حرفهای ارتباط معنیداری مشاهده نشد (05/0 < P). دندانپزشکانی که طی یک سال گذشته در برنامههای آموزش مداوم شرکت کرده بودند، نمرات دانش بهطور معنیداری بالاتری نشان دادند (02/0 = P). نتیجهگیری: نتایج مطالعه نشان داد که مداخلهی آموزشی موجب بهبود معنیدار دانش و نگرش دندانپزشکان عمومی شده است.