بررسی ارتباط تستهای عملکرد ریوی با قدرت عضلانی تنفسی در بهبود یافتگان کووید-19
نویسندگان
1 دانشیار، مرکز تحقیقات پرستاری و مامایی جامعهنگر، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
2 کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
3 گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
4 دانشجوی دکترای سلامت در بلایا، دانشگاه شهید صدوقی یزد، یزد، ایران
doi
10.48305/jims.v43.i838.1474چکیده
مقاله پژوهشیمقدمه: این مطالعه با هدف بررسی ارتباط تستهای عملکرد ریوی با قدرت عضلانی- تنفسی در بهبود یافتگان کووید-19 انجام شد.روشها: این مطالعهی مقطعی بر روی 52 فرد 20-60 ساله بهبود یافته از کووید-19 انجام شد تا عملکرد و قدرت عضلات تنفسی آنها مورد بررسی قرار گیرد. نمونههای بصورت هدفمند به روش آسان انتخاب شد. قدرت عضلات تنفسی با استفاده از شاخص PE max اندازهگیری شد. دادههای جمعآوری شده توسط تستهای آماری توصیفی تحلیلی تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: در این مطالعه، تعداد 52 فرد از بیماران مبتلا به کووید-19 مورد مطالعه قرار گرفتند. نتایج نشان داد که از بین 52 فرد مورد مطالعه، 63/5 درصد افراد زن و 35/5 درصد افراد مرد بودند. میانگین سنی افراد مورد مطالعه 1/41 ± 48/32 و میانگین شاخص تودهی بدنی آنها 4/31 ± 28/80 بود. نسبت شاخص FEV1/FVC حداقل 63/90 و حداکثر 76/20 با میانگین 68/58 و انحراف معیار 2/34 بود.نتیجهگیری: نتایج نشان داد که بین سن و شاخص تودهی بدنی با نسبت FEV1/FVC و شاخص PEmax ارتباط معنیداری وجود دارد؛ یعنی با افزایش شاخص تودهی بدنی، نسبت کسر تهویه و شاخص PEmax کاهش معنیداری یافت. نتایج نشان داد که بین کسر تهویه تنفسی و شاخص شاخص PEmax رابطهی مثبت وجود دارد. همچنین با افزایش سن نسبت FEV1/FVC معمولاً کاهش مییابد، اما این مطالعه نشان داد که در موارد خاص، بهبود توانایی تخلیه هوا در بیماران تازه بهبودیافته به دلیل درگیری کمتر ریه، ممکن است منجر به افزایش این نسبت شود. این مطالعه بیانگر نیاز به پیگیری و ارزیابی مستمر عملکرد ریوی در بیماران مبتلا به کووید-19 است تا بتوان به بهترین نحو از عوارض طولانیمدت بیماری پیشگیری کرد.