راهبردهای ارتقا و توسعة همکاریهای علمی بینالمللی بر اساس نقش و جایگاه مراجع ملی وزارت عتف
نویسندگان
1 گروه سیاست علوم و تحقیقات/ مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور
2 وزارت علوم، تحقیقات و فناوری
3 دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.22034/scs.2022.154221چکیده
وزارت عتف بعنوان یکی از بازیگران محوری حوزة علم و فناوری در ایران، به همکاری بینالمللی بعنوان یکی از مهمترین کارویژههای نهادهای زیرمجموعة خود پرداخته است. از جمله طرحی است که با هدف ساماندهی همکاری بین المللی از سال 1395 طراحی و اجرا شده است. بر اساس آن برخی مراکز آموزشی و پژوهشی با عنوان مرجع برقراری همکاریهای علمی با نهادهای همتا در کشور هدف به عنوان "مراجع همکاری بینالمللی" تعیین شدهاند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش این ساخنارهای نو در مدیریت همکاریهای علمی بینالمللی وزارت عتف برای پاسخ به این پرسش که آیا تشکیل این مراجع ملی توانسته است به ارتقای همکاری علمی بینالمللی مراکز علمی وابسته به وزارت عتف و تحقق اهداف مد نظر سیاستگذار منجر شود؟ روش پژوهش ترکیبی از روشهای مطالعه اسنادی، بررسی تطبیقی، مطالعه موردی، مصاحبه و برگزاری پنل خبرگان است. بر اساس چالشهای شناسایی شده در چهار حوزة سیاستگذاری، درون وزارتی، برون وزارتی و عملیاتی سه راهکار مبتنی بر "حفظ وضع موجود و ارتقای آن"، "تغییر وضع موجود و حذف مراجع ملی" و "بازگشت به وضع پیشین" طراحی و در معرض ارزیابی و نظر خواهی صاحبنظران قرار گرفت. نتیجه اینکه حفظ و ارتقای وضع موجود بهعنوان راهکار نهایی منتخب صاحبنظران تعیین شده و برای ارتقای آن مجموعهای از راهکارهای سیاستی پیشنهاد شده است. این راهکارها در دو سطح ارائه شدهاند مشتمل بر: راهکارهای سطح سیاستگذاری و حکمرانی مراجع ملی، و راهکارهای در سطح عملیات مراجع ملی. در ذیل هر سطح مجموعهای از راهبردهای سیاستی ارائه شده است.
